احتمالاً عجیب ترین وجه جهان کوانتومی، مفهوم درهم تنیدگی است. این وجه چنان عجیب است که حتی اینشتین با «کنش شبح آسا» نامیدن آن از باور به آن سرباز زد.

این فرآیندی است که در آن دو ذره مجزا، با یکدیگر «مرتبط» می مانند به نحوی که هر چیزی که برای یکی از آن ها روی دهد بلافاصله بر دیگری اثر خواهد گذاشت. 

 

   این را ارتباط غیر مکانی می نامند که در مکانیک کلاسیک که شامل اشیاء روزمره می شود ممکن نیست زیرا ارتباطِ سریع تر از سرعت نور، ممنوع است.

 

اعتبار تصویر: sciencenews

 

   اما غیر مکانی بودن و درهم تنیدگی در جهان کوانتومی معمول است. از نظر ریاضی، این امر درست بسط این ایده است که ذرات می توانند گاهی مانند امواج، گسترده رفتار کنند.

اگر دو ذره در ارتباط با یکدیگر قرار گیرند می توانند همبسته شوند و مانند هستنده ای واحد رفتار کنند، حتی اگر به دو سوی مخالف عالم برده شوند.

 

   از این باورنکردنی تر آن که اگر یکی از آن ها در برهم نهشی کوانتومی قرار داده شود که در آن، هم زمان در دو حالت باشد، آنگاه ذره دوم نیز به برهم نهش رانده خواهد شد.

بنابراین، ما با اندازه گیری یکی از آن ها برهم نهش همتای دور آن را، بلافاصله و صرف نظر از فاصله ی میان آن ها، نابود خواهیم ساخت.

 

   اما باید هشدار بدهیم؛ لطفاً تصور نکنید که می توانید برای توضیح ایده هایی نظیر تله پاتی به درهم تنیدگی متوسل شوید. مانند دیگر پدیده های کوانتومی، این پدیده نیز مقید به عرصه ی زیر اتمی است. 

 

مکانیک کوانتومی


ادامه مطلب