انجمن نجوم لیرا
میان کهکشان ها؛ کهکشان های کوتوله

   کهکشان های کوتوله ممکن است در حد یک میلیون ستاره داشته باشند، که باعث می شود شناسایی آنها صد هزار برابر سخت تر باشد. جای تعجب نیست که در بغل گوشمان هنوز هم کشف می شوند.

 

   اکثر کهکشان های کوتوله ی شناخته شده، نزدیک کهکشان های بزرگ تر هستند، و مثل ماهواره در مداری دور آنها می چرخند. دو ابر ماژلانی بخشی از خانواده کوتوله ی راه شیری هستند.

زندگی کهکشان های اقماری می تواند با خطرات زیادی رو به رو باشد. اکثر مدل های کامپیوتری مدارهای آنها، واپاشی آهسته ای را نشان می دهد که نهایتاً منجر به آن می شود که کهکشان اصلی، کوتوله ی نگون بخت را از هم می درد و بعد می خورد. راه شیری در یک میلیارد سال گذشته لااقل یک مورد هم نوع خواری داشته که یک کهکشان کوتوله را خورده. بقایای در هم شکسته ی آن به صورت جویباری از ستاره ها که به دور مرکز کهکشان می چرخد، آن سوتر از ستارگان صورت فلکی کمان قابل مشاهده است. 

 

اعتبار تصویر: sai.msu.su

 

   در محیط پر تراکم خوشه ها، دو یا چند کهکشان بزرگ به طور معمول با هم برخورد می کنند و آشفته بازاری عظیم را پشت سر خود به جای می گذارند: ساختمان های مارپیچی که کاملاً در هم پیچیده شده اند، انفجار تازه ی نواحی تشکیل دهنده ی ستارگان که حاصل از برخورد خشونت بار ابر های گازی است، و صدها میلیون ستاره که به تازگی از گرانش هر دو کهکشان گریخته اند و جابه جا در هم تنیده شده اند. برخی از ستارگان دوباره گرد هم می آیند و مجموعه های بزرگی تشکیل می دهند که به آنها کهکشان کوتوله گفته می شود برخی دیگر از ستارگان همچنان سرگردان می مانند. حدود 10% از تمام کهکشان های بزرگ شواهد یک برخورد گرانشی بزرگ با یک کهکشان بزرگ دیگر را نشان می دهند و این میزان در میان کهکشان های درون خوشه ها، ممکن است 5 برابر بیشتر باشد.

 

   با همه ی این آشفتگی، چقدر از بقایای کهکشانی، خصوصاً در درون خوشه ها، به فضای بین کهکشانی نفوذ می کند؟

   هیچکس دقیق نمی داند! اندازه گیری آنها سخت است، چون ستاره های جدا کم نور تر از آن هستند که بتوان آنها را به تنهایی رصد کرد. تنها راه برای ما این است که درخشش اندکی را که حاصل از نور تمام ستاره ها بر روی هم است، شناسایی کنیم.

اختر فیزیک برای افراد بی قرار، فصل 4


ادامه مطلب
نوشته شده در پنجشنبه ۳ مهر ۱۳۹۹ ساعت ۱:۲۵ ق.ظ توسط |