همه نیاز به غذا دارند.

   محصولات غذایی یک ضرورت اساسی است، در مرکز هر فرهنگ انسانی و حس ما از خانه قرار دارد، و یکی از با اهمیت ترین ارتباطات ما با سیاره‌ی زمین است. محصولات زراعی و دامی بدست آمده، چه از اقیانوس و چه از خاک، در کشتزارهای کوچک و بزرگ، از وسط مزرعه‌های عظیم یا در حیاط خانه‌ها و جوامع شهری ما، از نور خورشید، آب و خاک رشد کرده و رشد می‌کند.

   تولید غذا همیشه چالش برانگیز بوده و در قرن بیست و یکم، تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان از طریق افزایش دما، تعدد حوادث و تغییر الگوی بارندگی بر امنیت غذایی تأثیر گذاشته است.

علاوه بر این، بیش از ۸۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان از گرسنگی مزمن رنج می‌برند. تخمین زده می‌شود که تا سال ۲۰۵۰ جمعیت جهانی به ۱۰ میلیارد نفر افزایش یابد. در حالی که جمعیت - و تقاضا برای غذا - در حال گسترش است، ما به روش های خلاقانه‌ای برای تامین تغذیه جهان نیاز داریم.

این همان جایی است که داده‌های علوم زمین ارائه می‌شود.

کشاورزان، دامداران، صیادان، مسئولان منابع آب، آژانس‌های دولتی همکار و سایر مسئولان در سراسر جهان برای تأمین امنیت غذایی بهتر، تهیه برنامه‌های آبیاری، شناسایی محصولات و نظارت بر خشکسالی از داده‌های مشاهده شده‌ی NASA Earth استفاده می‌کنند.
 

   در عصر ماهواره، داده‌های مشاهده زمین به طور فزاینده‌ای به بخشی از فرآیند کشاورزی تبدیل شده است.

دانشمندان با مشاهدات از فضا و هواپیماها، به همراه مدل سازی پیشرفته رایانه‌ای، با آژانس‌های همکار، سازمان‌ها، کشاورزان، دامداران، ماهیگیران و مسئولان همکاری می‌کنند تا درک ما از رابطه بین سیستم زمین و اطراف آن، برای تهیه محصولات غذایی را، با ما به اشتراک بگذارند.

   طی چند هفته آینده، NASA گزارشاتی از نحوه استفاده مردم از داده‌های NASA در ایالات متحده و خارج از آن، ارائه می‌دهد که برای برنامه ریزی جهت فصل‌های رشد در برابر خشکسالی و کمبود آب کمک می‌کند.

چگونه داده‌های علوم زمین به آنها کمک می‌کند تا اقدامات پایدارتری در زمینه کشاورزی و پرورش آبزیان را توسعه دهند.

چگونه سازمان‌های همکار، مانند وزارت کشاورزی ایالات متحده، از این داده‌ها برای دستیابی به اهداف خود در نگهداری و نظارت بر محصولات و کالاها در سراسر جهان استفاده می‌کنند.

   علاوه بر این، ما در علمی غوطه‌ور خواهیم شد که همه اینها را ممکن می‌کند، ماموریت‌های ماهواره‌ای فعلی و آینده که داده‌های اصلی را جمع‌آوری می‌کند، ارائه می‌دهیم و منتظر راه اندازی نهمین ماموریت Landsat، یک ماموریت مشترک با سازمان زمین شناسی ایالات متحده هستیم.

برنامه Landsat دارای سابقه‌ای بی نظیر، نزدیک به ۵۰ سال مشاهدات مداوم زمین است و یکی از ماهواره‌های اصلی که داده‌هایی را برای کشاورزی ارائه می‌دهد.

Landsat 9 همراه با سایر مأموریت‌های علوم زمین، سازمان‌های همکار و مأموریت‌های نسل بعدی رصدخانه سیستم زمینی، داده‌های پایه ای از اطلاعات مهم علوم زمین را در طی دهه‌ی آینده ارائه می‌دهد.

این ماموریت‌ها اطلاعاتی درباره سیستم زمین از بالای سر، تا زیر پای ما را جمع‌آوری می‌کند؛ جو، آب، سطح زمین، رطوبت خاک و آب‌های زیرزمینی در زیر سطح زمین.

NASA’s Goddard Space Flight Center

اعتبار تصویر: ssd.jpl.nasa

   در تاریخ 10 اردیبهشت 1399 (29 April) سیارکی با پهنای 1.77 و 4.02 کیلومتر ( 1.1miles و 2.5) از کنار زمین عبور خواهد کرد. اما خوشبختانه انتظار نمی رود با سیاره ما برخورد کند. به گفته  NASA؛ زمانی که سیارک برای نخستین بار کشف شد پیش بینی شد، اگر قرار بود برخوردی صورت بگیرد برای ایجاد تأثیرات جهانی در سیاره ما به اندازه کافی بزرگ است.

   این سیارک که  52768 (1998 OR2) نامگذاری و اولین بار در سال 1998 میلادی کشف شد، در فاصله ی 6,290,589.343 کیلومتر (3,908,791miles) و با سرعت 31,319.37 کیلومتر بر ساعت (19,461miles per hour) از کنار زمین عبور خواهد کرد.

   طبق گزارش مرکز مطالعات اجرام نزدیک به زمین NASA، انتظار می رود این عبور، در کمترین ارتفاع از زمین چهارشنبه 29 April ساعت 04:56 (ET: منطقه زمانی شرقی) رخ دهد.

   این سیارک در رده بندی اجرام بالقوه خطر ناک بود اما در لیست وقایع احتمالی اصابت با زمین در آینده قرار ندارد.

ضمیمه

این سیارک در رده بندی [Amor[NEO, PHA قرار داشته و در تاریخ 1998 Jul 24 توسط NEAT، رصدخانه ای مستقل جهت ردیابی و بررسی جامع سیارک ها و دنباله دار های نزدیک به زمین واقع در Haleakala در هاوایی کشف شد.

edition.cnn

   بر اساس عناصر مداری، NEO ها سیارک ها و دنباله دارهایی با فاصله ی حضیض q کم تر از 3.1au می باشند.

دنباله دارهای نزدیک به زمین (NECs) برای اینکه تنها، دنباله دارهای کوتاه دوره (یعنی دوره ی (تناوب) مداری P کم تر از 200 سال) را در برگیرند بیشتر محدود می شوند.

بیشتر NEO ها، سیارک هایی هستند که بعنوان سیارک های نزدیک به زمین (NEAs) نامیده می شوند.

Near-Earth Asteroids (NEAs)

NEO ها با توجه به فاصله حضیض خود (q)، فاصله اوج (Q) و نیم قطرهای بزرگ خود (a)، به گروه های (آتیرا، آتن، آپولو و آمور) تقسیم می شوند.

اعتبار تصویر: NASA

Potentially Hazardous Asteroid (PHA)

   در حال حاضر، سیارک های بالقوه خطرناک (PHAs) بر اساس پارامترهایی تعریف می شوند که پتانسیل سیارک را برای برخوردهای تهدیدآمیز نزدیک زمین اندازه گیری می کنند. خصوصاً، تمامی سیارک ها با حداقل فاصله ی تقاطع مدار (MOID) برابر 0.05au یا کم تر و قدر مطلق 22.0 یا کم تر بعنوان سیارک های بالقوه خطرناک در نظر گرفته می شوند.

   سیارک هایی که نمی توانند بیشتر از 0.05au (تقریباً 7.480.000km یا 4.650.000mi) به زمین نزدیک شوند (یعنی MOID) یا تقریباً قطری کوچک تر از 140m معادل (500ft∽) به تعبیری دیگر 22.0=H با بازتاب فرضی %14) بعنوان PHA محسوب نمی شوند.

فاصله حضیض = q, فاصله اوج = Q, نیم قطر بزرگ = α

cneos.jpl.nasa

   کهکشان ها و ماده تاریک همچون کره بادام زمینی و ژله با یکدیگر(در کنار هم) هستند. شما معمولاً قادر به یافتن یکی از آن ها بدون دیگری نمی باشید.

از این رو، پژوهش گران هنگامی که یک کهکشانی را بدون هیچ ماده تاریکی کشف کردند، شگفت زده شده بودند. ماده تاریک یک ماده غیرقابل رؤیت است که اساس و داربستی می باشد که کهکشان ها بر روی آن ساخته می شوند. ماده تاریک؛ ماده قابل مشاهده در کهکشان ها است که آن ها (ستاره ها و گاز ها) را مثل چسب در کنار یکدیگر نگه می دارد.

“ما عقیده دارم که هر کهکشانی باید ماده تاریک داشته باشد و ماده تاریک چگونه یک کهکشان را بوجود می آورد.” (پیتر وَن، از دانشگاه Yale نیو هَوِن، سرپرست پژوهشگر مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل) وی در ادامه افزود”این قابل رؤیت نبودن، این ماده مرموز  در هر کهکشانی غالب است، بنابراین یافتن یک کهکشان بدون ماده تاریک غیرقابل انتظار بوده”. این چالش ایده (نقشه فکری) استاندارد تفکر ما درباره چگونگی کارکرد کهکشان ها و واقعی بودن ماده تاریک را نشان می دهد؛ این نتیجه همچنین اشاره می کند که احتمالاً بیش از یک راه برای تشکیل کهکشان وجود داشته باشد.

   این کهکشان بی همتا، NGC 1052-DF2 نام دارد که حاوی 1/400 ماده تاریک مورد انتظار می باشد. این کهکشان بزرگتر از کهکشان راه شیری مان است، اما این کهکشان از حد کهکشان ما خارج است یعنی آنکه به ازای هر 200 ستاره در کهکشان ما، 1 ستاره در کهکشان مذکور وجود دارد.اجرام، بزرگ اندازه و کم نور ظاهر می شوند،ستاره شناسان NGC 1052-DF2 را به عنوان کهکشان فرا پراکنده دسته بندی کردند.یک بررسی در سال 2015 از یک خوشه کهکشانی کما به این بزرگی نشان داده شده بود،که اجرام کم نور می توانند شگفت آور باشند.

اما کهکشان های فرا پراکنده کشف شده تاکنون به هیچ وجه ،فاقد ماده تاریک نبوده اند.بنابراین این کهکشان در بین دیگر کهکشان ها در رده غیرعادی قرار دارد و NGC 1052-DF2 یک کهکشان عجیب و غریب است.

وَن دوکام و تیم اش ، کهکشان را با DTA (آرایه عکاسی رادیویی دراگون فلای ) کشف نمودند،DTA یک تلسکوپ سفارشی ساخته شده واقع در نیومکزیکو است که برای یافتن این کهکشان های روح-مانند طراحی شده .آن ها رصدخانه W.M. Keck واقع در هاوائی جهت اندازه گیری حرکت 10 گروه از ستاره غول آسا که خوشه های کروی در کهکشان نام دارد ، بکاربرده شد.

رصدخانه Keck مشخص کرد که خوشه های کروی در سرعت های پائین جابه جا می شوند ،که سرعتی کمتر از 23,000 مایل بر ساعت دارند. ستاره ها و خوشه ها ی واقع در حاشیه کهکشان های حاوی ماده تاریک حداکثر سه برابر سریع تر جابه جا می شوند.از اندازه گیری آنان ،تیم ، جرم کهکشان را محاسبه کردند. وَن دوکام شرح داد؛اگر به هیچ وجه ماده تاریک وجود نداشته باشد، حتی به مقدار کم! ستارگان واقع در کهکشان علت جرم کل می توانند باشند، و به نظر میرسد هیچ محلی برای ماده تاریک وجود نداشته باشد.

پژوهشگران سپس از تلسکوپ فضایی هابل و رصدخانه Gemini واقع در هاوائی جهت کشف جزئیات بیشتر درباره این کهکشان بی نظیر استفاده کردند.Gemini آشکار کرده بود که کهکشان نمی تواند اثری از یک برهمکنش با دیگر کهکشان ها نشان دهند. هابل به شناخت بهتر خوشه کروی و به اندازه گیری دقیق فاصله ما تا کهکشان کمک کرد.

تصاویر هابل همچنین سیما غیرعادی کهکشان را آشکار کرده بود.وَن دوکام ، خاطر نشان کرده بود ؛ من فقط یک ساعت صرف عکس هابل کردم ، بخصوص این روز ها پس از چند سال برای  هابل این تصویر بسیار نادر است،من هرگز تاکنون چنین چیزی ندیده بودم؛ این شیء عجیب است : یک لکه غول پیکر که شما می توانید سرتاسرش را مشاهده کنید.در میان این کهکشان قادرید تمام کهکشان های پراکنده را در میان اش  مشاهده کنید.به معنای واقعی کلمه ،میان کهکشان را مشاهده می کنید.

کهکشان روح مانند ، هیچ ناحیه مرکزی قابل توجهی ندارد، یا هیچ بازو مارپیچی و دیسکی ندارد ، که اینان مشخصه معمول یک کهکشان مارپیچی است .اما شبیه کهکشان بیضوی هم نمی باشد. کهکشان هیچ مدرکی را نشان نمی دهد که سیاهچاله ای در مرکز خود داشته باشد. کهکشان حدود 10 میلیارد سال است.

وّن دوکام افزود : “این شبیه این است که یک کهکشان را بگیرید و تنها هاله ستاره ای و خوشه کروی داشته باشد ؛و به نحوی فراموش کرده باشید که هرچیزی  را ساخته باشید جز یک چیز! ،هیچ نظریه ای وجود ندارد که این نوع از کهکشان را پیش بینی کرده باشد.کهکشان به طور کامل یک راز است، هر چیزی راجب آن عجیب است. ”

اما پژوه پژوهشگران ایده هایی دارند . NGC 1052-DF2 حدود 65 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد . ساختمان کهکشان متلاطم و تند است، و وَن دوکام اظهار کرد که رشد این کهکشان پرجرم احتمالاً میلیارد ها سال پیش شروع شده ،با نبود ماده تاریک در NGC 1052-DF2 .

پژوهشگران می گویند؛ ایده دیگر این است که گاز کهکشان NGC 1052 بیضوی غول پیکر  ممکن است بخشی از آن جدا شده  باشد و  NGC 1052-DF2  را شکل داده باشد. ساختمان NGC 1052-DF2 ممکن است بوسیله باد های قدرتمند خارج شده از سیاهچاله جوانی باشد که در مرکز NGC 1052 در حال رشد است.این احتمالات فکری ،اما، نمی توانند تمام مشخصه ها را در کهکشان مشاهده شده توضیح دهد.

تیم آماده شکار برای بیشتر کهکشان های بدون ماده تاریک است. آنان 23 تصویر هابل  را از دیگر کهکشان های پراکنده تجزیه و تحلیل کردند . سه تای آنان مشابه NGC 1052-DF2 ظاهر شدند.

وَن دوکام گفت: “ما درباره هر کهکشانی میدانیم که در حضور ماده تاریک است،و تمام آن ها رده بندی شان مشابه کهکشان های مارپیچی یا بیضوی است.نتایج تیم در 29 مارس 2018 در نشریه مجله نیچر ظاهر شد.

تلسکوپ فضایی هابل یک پروژه بین المللی میان NASA و ESA (سازمان فضایی اروپا) است. مرکز پرواز فضایی Goddard ناسا واقع در گرین بلت مریلند ، این تلسکوپ را مدیریت می کند .موسسه علوم تلسکوپ فضایی (STScl) در بالتیمور پوشش دهی علم هابل را اداره می کند. STScl برای ناسا بوسیله انجمن های دانشگاهی بجهت پژوهش در ستاره شناسی واقع در واشنگتن D.C پوشش داده است .

برای تصاویر و اطلاعات بیشتر در مورد کهکشان NGC 1052-DF2 و هابل ، لینک های زیر را مشاهده کنید:

NASA’s Hubble Portal: www.nasa.gov/hubble

The science paper: https://www.nature.com/articles/nature25767

HubbleSite link: http://hubblesite.org/news_release/news/2018-16

حلقه های سیاره زحل ، با رنگ های دقیق اش در این نما، توسط فضاپیما کاسینی ناسا ،در 22 آگوست 2009 عکاسی شده است.

ذراتی که در اندازه ای کوچکتر از یک دانه شن و اغلب شان از آب یخ تشکیل شده اند ،محدوده حلقه های(سیاره زحل) را آراستند . در حقیقت ، ماهیت این مواد ،رنگ بخشیدن به حلقه ها است .

تصویر گرفته شده، با استفاده از فیلتر های قرمز ، سبز و طیف آبی ترکیب شده تا این نما با رنگ طبیعی را ایجاد کند .دوربین زاویه محدود کاسینی نگاهی به تصاویر در فاصله ای به حدود 2.05 میلیون کیلومتری از مرکز حلقه ها داشته .
فضاپیما کاسینی در تاریخ 15 سپتامبر 2017 ، ماموریتش به پایان رسید.

ماموریت کاسینی یک پروژه مشارکتی با سازمان فضایی اروپا ، ناسا و سازمان فضایی ایتالیایی بوده. آزمایشگاه پیشران جت ناسا ، بخش موسسه تکنولوژی کالیفرنیا واقع در پاسادنا ؛ این ماموریت را مدیریت کرده. مدارگرد کاسینی و دو دوربین مستقر برروی آن ، در آزمایشگاه پیشران جت ناسا (JPL) ، طراحی ، توسعه و مونتاژ شده بود .مرکز پوشش تصویربرداری در موسسه علوم فضایی مستقر در کولورادو بوده است.

جزایر سحرآمیز اکوادور (گالاپاگوس) توسط فضانورد NASA ریکی آرنولد که در حال حاضر برروی ایستگاه فضایی بین المللی به همراه خدمه ماموریت اکسپدیشن 55 می باشد ، عکاسی شده. این منظره برفراز فاصله 200 مایل ای از سطح سیاره مان می باشد که جزایر پوشیده از ابر گالاپاگوس و درخش نور آفتاب را در سواحل اکوادور مورخ 13 آوریل 2018 در مدار اقیانوس آرام ایستگاه فضایی ، نشان می دهد.

 NASA

طلوع در منظره دریم چِی سِر ،فضاپیمای چندبار مصرف شرکت Sierra Nevada . این فضاپیما در باند فرودگاه مرکز پرواز Armstrong ناسا (AFRC) قرار گرفته .فضاپیمای “دریم چِی سِر” برای تحویل محموله به ایستگاه فضایی بین المللی، زیرنظر قرارداد تامین مجدد خدمات بازرگانی 2 ناسا در سال 2018 تدارک دیده شده است.در حال حاضر این فضاپیما برای آزمایشات پرواز رسیدن به ایستگاه و فرود؛ در مرکز پرواز Armstrong ناسا بعد از سال 2017 میلادی آماده می شود .آزمایشات این فضاپیما همچون آزمایشات شاتل فضایی در ساعت 1970 میلادی می باشد. دریم چِی سِر متفاوت در آن است که بدون خلبان و به صورت خودکار به سوی ایستگاه برود .

این انبوه زیبا از گاز درخشان ، غبار تاریک و درخشش ستارگان در کهکشان مارپیچی NGC 4248 در فاصله 24 میلیون سال نوری از زمین ، در صورت فلکی شکارچی سگ ها واقع شده است .

این تصویر توسط تلسکوپ فضایی هابل به عنوان شروع جمع آوری نخستین اطلس فرابنفش هابل برای نزدیک به 50 کهکشان ستاره مانند ، علامت گذاری شده است .این محدوده جمع آوری شده، تمامی گروه های مختلف ریخت شناسی، اجرام و جزئیات را شامل می شود . مطالعه این نمونه می تواند به ما در گردآوری تکه های تاریخچه کهکشان های ستاره مانند جهان هستی کمک نماید .

بوسیله کاوش در میزان شکل ستارگان حجیم و گشودن درون کهکشان ها ، ستاره شناسان قادر می شوند که چیزهای بیشتری از وقوع رشد ستارگان بدانند و چگونه خوشه های ستاره ای در طی زمان تغییر می کنند و در طی چه فرایندی ستاره شکل جدیدی به خود می گیرد .

این کهکشان با مشاهده از سومین دوربین عریض هابل تصویر شده است .

امشب ساعت 9:15 ایستگاه فضایی بین المللی در جهت جنوب غربی پدیدار می شود و در به مدت 6 دقیقه قابل مشاهده بوده و در جهت شمال شرقی غروب می کند .

توجه : ایستگاه فضایی بین المللی را در آسمان به شکل یک ستاره متحرک خواهید دید

آئینه اصلی قوی تلسکوپ فضایی James Webb ناسا در داخل اتاق تمیزی، واقع در مرکز فضایی جانسون NASA در هوستون قرار گرفت؛جایی که آخرین آزمایش برودتی تلسکوپ James Webb پیش از پرتاب به داخل فضا در سال 2018 انجام خواهد شد . هنگام آماده شدن برای آزمایش ، بال های آئینه (که شامل سه قطعه در هر جهت است) گشایش می یابند. این تصویر، بال به طور کامل باز شده را نشان می دهد ، و یکی از آن از قبل به طور کامل باز شده بود.

یک مهندس ناظر ،تلسکوپ فضایی James Webb ( بزرگترین رصدخانه فضایی پیشرفته جهان ) را جابه جا می کند .این مهندسی شگفت ، جهت حل تعدادی از بزرگترین مسائل جهان هستی طراحی شده است‌، از کاوش نخستین ستارگان و کهکشان هایی که پس از انفجار بزرگ شکل گرفته اند تا مطالعه جو سیارات در حال گردش بدور دیگر ستارگان . این پروژه مشترک، NASA ، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی کانادا می باشد .

مهندس پرواز ماموریت اکسپدیشن 51 از NASA در داخل ایستگاه فضایی بین المللی در طی بررسی فضانوردی جهت آماده شدن برای یک راهپیمایی فضایی در روز جمعه 22 اردیبهشت 96 دیده می شود . فضانورد فیشر و فرمانده ماموریت اکسپدیشن 51 پگی ویتسون از ناسا ، از دریچه هوای ایستگاه خارج خواهند شد .

این دویستمین راهپیمایی فضایی در ایستگاه برای سرهم کردن و تعمیر ، در نهمین راهپیمایی فضایی خانم ویتسون و نخستین راهپیمایی فضایی آقای فیشر ، که پیشنهاد دادند ، گشت فضانوردی ام برای پیاده روی بیرون از ایستگاه روز جمعه باشد .

قدرتمندترین موشک جهان ،موشک SLS (سیستم پرتاب فضایی) ناسا ،در آزمایش باد ،با سرعت بالای 70 مایل بر ساعت در زمان پیش از پرتاب و در حین پرتاب ، برای ماموریت آینده .پی بردن به چگونگی تاثیرات عوامل محیطی در موشک به باقی ماندن یک NASA؛ ایمن و قابل اطمینان کمک خواهد کرد .

نمونه موشک SLS در مرکز تحقیقات تونل باد مافوق صوتی 14 در 22 فوتی Langley ناسا واقع در همپتون ایالت ویریجینیا که برای شبیه سازی شرایط بادی طراحی شده است ، آزمایش شد . بر اساس پژوهش مهندس هوافضای Langley ،آقای Dave Chan  آزمایشات تونل باد ،ارزشی موثر و کارآمدی در مسیر شبیه سازی ، تاثیرات میان باد ها و باد های زمینی در بخش های مختلف موشک دارد .تیم راهنما ، ناوبری و کنترل؛ با بکارگیری از اطلاعات آزمایش در بخش های شبیه سازی شان برای یکی کردن فاصله میان ایمنی موشک و ساختمان راه اندازی می باشد.

SLS جهت گشایش جابه جایی خدمه و باربر NASA به داخل منظومه شمسی و فراتر از آن طراحی شده است .تیم Langley دومین مدل قدرتمندتر موشک SLS ، که با نام بلوک 1B شناخته می شود در قواره باربر و خدمه آزمایش شده است .

موشک SLS در تونل باد مافوق صوت 14 در 22 فوتی به همراه نیمی از بدنه اش.

موشک SLS آزمایش شده در تونل باد مافوق صوتی 14 در 22 فوتی . آقای LES YEH و دیوید چان در آزمایش خلاء تونل باد 14 در 22 فوتی.

موشک SLS آزمایش شده در تونل باد مافوق صوتی 14 در 22 فوتی . آقای LES YEH و دیوید چان در آزمایش خلاء تونل باد 14 در 22 فوتی.

این تصویر پردازش نشده ، نمایی از اتمسفر سیاره زحل را نزدیک تر از گذشته نشان می دهد . این منظره ،مورخ 6 اردیبهشت 96 ، توسط فضاپیمای Cassini سازمان فضایی NASA در طی نخستین سقوط باشکوه خود به سوی سیاره زحل گرفته شده است .

منبع :NASA

ایستگاه فضایی بین المللی را امروز در ساعت 7:58 بعد از ظهر به مدت 5 دقیقه مشاهده خواهید کرد و ایستگاه فضایی در جهت شمال غربی ظاهر می شود و در جهت جنوب شرقی پنهان می گردد .

ایستگاه فضایی بین المللی که به اندازه ی یک زمین ورزشی 200 متر مربعی است ، با تابش نور خورشید برروی سطح اش در بخش های تاریک کره ی زمین می درخشد و بدون نیاز به تلسکوپ و یا دوربین دو چشمی ، به راحتی قادر به مشاهده آن در آسمان خواهید بود .

در تصویر ،خانم دکتر Nancy Grace Roman را به همراه مدل رصدخانه خورشیدی مداری (OSO) در سال 1962 نشان می دهد. ایشان نخستین رئیس ستاره شناسی اداره علوم پایه ناسا واقع در مرکز فرماندهی NASA و نخستین زن مقام هیئت رئیسه در NASA منصوب شدند . در وظیفه ی خود ، ایشان بر طرح و توسعه ی برنامه هایی همچون کاوش زمینه کیهانی و تلسکوپ فضایی هابل نظارت داشتند .

خانم دکتر Roman دکتری ستاره شناسی شان را از دانشگاه شیکاگو در سال 1949 دریافت کردند و در سال 1959 به NASA پیوستند . ایشان شغل شان در سازمان فضایی NASA را در مرکز پرواز های فضایی Goddard به پایان رسانیدند ، همان جایی که ایشان در به عنوان مدیر مرکز داده های نجومی خدمت کرده اند .پس از کناره گیری شان از NASA در سال 1979 ،ایشان به کار پیمانکاری شان در Goddard ادامه داده بودند .

NASA

NASA در حال کار برای تغییر پیوسته در راه ارتباطی فضانوردان به سوی فضا و از فضا ، با استفاده از سیستم ارتباطی لیزر پیشرفته( LEMNOS ) است ، که این اتصالات را نمایی سریع تر از پیش، خواهد ساخت .

تصور کنید قادر به مشاهده ویدیو 4K بسیار واضح ( UHD) در هنگامیکه بشر نخستین قدم هایش را در دیگر سیارات می اندازد ، خواهید بود. یا تصور کنید فضانوردان تلفن همراه شان را بردارند و کنفرانس ویدیویی با دوستان و خانواده ی شان از فاصله 34 میلیون مایلی داشته باشند ،همانطور که زمانی بر روی زمین کنفرانس ویدیویی داشتند.

ارتباطات لیزری ،به عنوان ارتباطات اپتیکی نیز شناخته می شود ، تازه ترین تلکنولوژی ارتباطات فضایی قادر است سرعت داده را به بیش از هزاران برابر فراتر از سیستم فعلی برساند .این بدان معناست ، که برای مثال فضانوردان می توانند ویدیو هایی با وضوح بسیار بالا را از سطح مریخ ارسال و دریافت کنند .

پروژه ارتباطات اکتشافی و فضایی (ESC) در بخش مرکز پرواز فضایی Goddard ناسا واقع در Maryland می باشد.

NASA

NASA از Romanieo Golphin Jr در مرکز فضایی Goddard سازمان ، واقع در Greenbelt در 24 مارس جهت صحبت با رئیس مرکز Goddard آقای Chris Scolese و گشت زنی از وسایل فضاپیمای علمی ساخته شده و اطلاعات پردازش شده پذیرایی کرد .

رئیس مرکز Goddard ،نماینده رئیس آقای Scolese در تکنولوژی و سرمایه گذار پژوهشی آقای Christyl Johnson و دیگر میهمانان شیفته ی رومینیو هفت ساله شده بودند، درحالی که رومینیو با پاهای پدرش می گشت ، یون های بنیادین را در تعداد الکترون هایش یا آزمایشات بازوی رباتیکی کنترلی را نام می برد .

نماینده رئیس مرکز Goddard آقای Scolese از رومینیو پرسید:" می خوای بیای Goddard با ما کار کنی؟" . رومینیو سریع گفت : "بله"

رومینیو جواب داد :" من می تونم کمکتون کنم " .

پدر رومینیو گفت : رومینیو تشنه ی علم است. پسرم قبلاً برای بازدید از سازمان اروپایی پژوهش هسته ای ( CERN) دعوت شده بود ، رومینیو کلاس های دانشگاهی در Atlanta را مشاهده کرد .

در طی بازدید رومینیو ، او از وسیله عملیات های ماموریت علمی زمین و محل پروژه های خدماتی ماهواره ای گشت زد .تلسکوپ فضایی James Webb را دید و داده های علمی طرح شده در وسیله داده Goddard را مشاهده کرد.

آقای Robert Lightfoot در تاریخ 20 ژانویه به عنوان رئیس NASA منصوب شد . او از سال 2012 معاون رئیس NASA بود.پیش از آن مرکز فرماندهی NASA بوده و او مدیر مرکز پرواز فضایی Marshall واقع در Huntsville ایالت آلاباما شده بود.

ایستگاه فضایی را در ساعت 5:44 بامداد روز چهارشنبه مورخ دوم فروردین سال 1396 مشاهده خواهید کرد.

ایستگاه فضایی در جهت شمال غربی طلوع و در جهت شرق پنهان می گردد و به مدت 4 دقیقه قابل مشاهده می باشد.

وضعیت هوا در آمل ؛ نیمه ابری

فرمانده Expedition 50 آقای Shane Kimbrough از سازمان هوا و فضای ایالات متحده ( NASA ) ، تصویر شب هنگامی را از شهر دوبلین واقع در جمهوری چک مورخ 17 مارس 2017  به اشتراک گذاشت.

در 22 فوریه مهندسین موفق شدند ماژول پیشرانش اروپایی سازمان فضایی اروپا را در نیو مکزیکو NASA نصب کنند . این ماژول تجهیز شده ،به همراه تمامی 21 موتور، فضاپیمای Orion ناسا را پوشش می دهند : یک موتور OMS شاتل فضایی ایالات متحده ، هشت پرتاب کننده اضطراری و 12 پرتاب کننده کوچک تر که توسط پرتاب کننده Safran ایرباس در آلمان می باشد. ماژول پیشرانش صفت ، تمام فولادین ، ساختار بکار برده شد در آزمایش سیستم پیشرانش در فضاپیمای Orion است که شامل آتش سوزان موتور شاتل فضایی ایالات متحده و موتور اضطراری می باشد .
فضاپیمای Orion سفری بیشتر از 64 هزار کیلومتر آنسوی ماه برای، آزمایش فضاپیمایی که انسان ها را قدری جلوتر در داخل منظومه شمسی نه بیشتر و نه کمتر را حمل می کند خواهد داشت .
سازمان فضایی NASA با استفاده از تثبیت زمین به سوی فضایی نزدیک ماه ، برای تاسیس ماموریت اعماق فضا نیازمند به بهره برداری از ماموریت های طولانی مدت بوده .این ماموریت ها با کم کردن تدریجی تکیه مان بر روی زمین برای ثبیت در فضا و توانمند ساختن ماموریت های آینده  سفر به سوی مریخ خواهد بود.

NASA

مطابق گفته ستاره شناسان ؛یک سیاهچاله غول پیکر ، یک ستاره را پاره پاره کرد و سپس برای حدود یک دهه بقایای ستاره را بلعید ، که این مدت ده مرتبه طولانی تر از هر حادثه رصد شده از مرگ یک ستاره توسط سیاه چاله است .
پژوهشگران این کشف را با استفاده از داده رصد خانه پرتو ایکس چاندرا و ماهواره سویفت ناسا و همچنین ماهواره XMM نیوتن سازمان فضایی اروپا فراهم آورده اند .
این سه تلسکوپ در حال گردش (بدور کره ی زمین) اثباتی برای TDE(رویداد اختلال جذر و مدی) یافت، در جاییکه نیروهای جذر و مدی در یک گرانش قوی از سیاه چاله اعمال می شود که می تواند یک شیء همچون ستاره را از بین برد .
در طی رویداد اختلال جذر و مدی ، هنگامیکه باقی مانده ستاره به طرف سیاه چاله سقوط می کرد ، مقداری از بقایا با سرعت زیادی به بیرون رانده شد .
چون بقایای ستاره توسط سیاهچاله به درون حرکت کرد و فرو رفت ، این مواد(بقایای ستاره) حرارت اش به میلیون ها درجه افزایش یافت و پرتو ایکس خیره کننده متمایزی را ایجاد کرد .

دچن لین از دانشگاه نیو همشر واقع در ایالت نیو همشر ایالات متحده گفت : ما شاهد یک منظره تماشایی و مرگ طولانی مدت یک ستاره بودیم .
درخشش شگفت انگیز این رویداد بالای 10 سال به طول انجامید، یعنی هنگامی که ستاره بسیار پرجرم در طول این رویداد به طور کامل تکه تکه شد ، رصد گردید .

منبع پرتو ایکس محتوی سیاه چاله،با نام خلاصه شده XJ1500+0154 در یک کهکشان واقع شده که از زمین 1.8 میلیارد سال نوری فاصله دارد.
این منبع (پرتو ایکس) در دوم آوریل 2005 توسط رصد خانه چاندرا مشاهده نگردید ، بلکه رصدخانه XMM نیوتن در 23 جولای 2005 رویت شد و رصدخانه چاندرا به حداکثر درخشش پرتو ایکس در پنجم ژانویه 2008 دست یافت .این مشاهدات نشان می دهد که منبع پرتو ایکس رصد شده 100 مرتبه درخشان تر از آخرین پرتو ایکس مشاهده شده است.
تاکنون رصدخانه های چاندرا ، سوئیفت و XMM نیوتن چندین بار این رویداد را رصد کردند .

اطلاعات پرتو ایکس نیز تابشی را از مواد احاطه شده سیاهچاله نمایان می سازد که با حد ادینگتن سازگاری بهتری دارد و مشخص شد تعادلی بین فشار بیرونی تابش حاصل از گاز داغ و کشش درونی گرانش سیاهچاله وجود دارد .پایان این سیاهچاله رشد آن است .

NASA

در ساعت 6:15 صبح مورخ 6 فروردین  95 در جهت شمال غربی ظاهر و در جهت جنوب شرقی پنهان خواهد شد .

به گزارش Accuweather؛ هوای این ساعت در شهر آمل نیمه ابری پیش بینی شده 

توجه : ایستگاه فضایی بین المللی را به مانند یک ستاره پرنور خواهد بود که با سرعت در حال حرکت و گردش به دور کره ی زمین است

NASA-Spot the SpaceStation

فرمانده خلبان مرکز تحقیقاتی پرواز Armstrong آقای Neil Larson و من در حال پرواز مافوق صوتی ، برروی جنگنده F-18A دو سرنشین دار نشسته ایم تا با انفجار صوتی هوا را به تلاطم در آوریم .

خانم Carl Thomas یکی از دو عکاس زن NASA می باشد که عکاس در پرواز است . پس از این ما تعدادی مانور هوایی داشتیم .انفجار صوتی یا خفاش صوتی که موجب به تلاطم در آمدن هوا شد ، در مرکز تحقیقاتی پرواز فضایی Armstrong واقع در Edwards کلیفرنیا انجام شد تا به محققان NASA برای اندازه گیری تاثیرات آشفتگی (هوا) در ارتفاع پایین در رسیدن انفجار صوتی در زمین کمک نماید . این به مهندسان در مطالعات امواج ناگهانی کمک خواهد کرد ، و در توسعه ابزار ضروری جهت توسعه بیشتر هواپیما های مافوق صوت تجاری نیز کمک خواهد نمود .

NASA

در این تصویر کیهانی ،  بال های هم اندازه و چشم گیری از  مرغ 2-437 ، تصویر باشکوه آبی یخی را نمایش می دهد . Hen(مرغ) 2 - 437 یک سحابی ستاره ای است و یکی از 3000 اجرام شناخته شده واقع در درون کهکشان راه شیری می باشد.

 این سحابی (مرغ 2 - 437 ) واقع شده در صورت فلکی کم نور ، روباهک (روباه) ، مرغ 2 - 437 نخستین بار در سال 1946 توسط رودولف مینکوویسکی شناسایی شد ،که پس از آن همچنین M2-9 خوش منظر و به همان اندازه زیبا را کشف نمود . مرغ 2 - 437 به کاتالوگ سحابی ستاره ای اضافه شد .

سحابی ستاره ای مانند، مرغ 2 - 437  هنگامی که یک ستاره کم جرم کهن سال بود، مانند خورشید به بخش پایانی حیات اش  رسید .پیش از آن که لایه های گازی اش را به سمت فضا پرتاب کند ، ستاره شروع به باد شدن کرد و به یک غول قرمز تبدیل  گردید ، و ستاره به آرامی به درون خودش جمع  شد وتبدیل به یک کوتوله سفید  شد، در حالی که گاز  ها به آرامی به طرف بیرونی توسط باد های ستاره ای فشرده  و هل داده شدند . این ظاهر قابل توجه زیبای مرغ 2 - 437 یک سحابی دو قطبی است (هنگامی که ستاره می میرد موادش را به سمت بیرونی فضا جریان می دهد تا دو لپ (بال) آبی یخی در اینجا به تصویر کشیده شود).

اعتبار تصویر: تلسکوپ فضایی هابل ناسا و سازمان فضایی اروپا

اعتبار متن : سازمان فضایی اروپا

این تصویر ، گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی هابل ناسا و سازمان فضایی اروپا ، کهکشان عجیب و غریبی را نشان می دهد که NGC 1487 نامیده شده و  حدود 30 میلیون سال نوری واقع در جنوب صورت فلکی نهر از ما فاصله دارد.

ترجیها آن را یک تصادف تلقی می کنند تا یک جرم سماوی(آسمانی) .در اینجا ، ما شاهد دو یا بیش از یک کهکشان هستیم ، در واقع  یک کهکشان جدید ِ تنها ،که با یکدیگر ادغام شده اند . هر کهکشانی تقریبا تمام آثار گمشده  اش در ستاره ها و گاز هایی می باشند که توسط گرانش در چرخش کیهانی استادانه ای پرتاب شده باشند .

 کهکشان ها همیشه توسط فرایند ادغام از هم گسیخته می شوند مگر این که یکی خیلی بزرگتر از دیگری باشد. در یک نتیجه ، خیلی دشوار می توان تعیین دقیق کرد که کدام کهکشان اصلی شبیه به هم بوده و حقیقتاً چند تا از آنان در آن جای اند. در این نمونه ، ممکن است که کهکشان های کوتوله متعددی ادغام شده باشند که قبلا با یکدیگر در یک گروه کوچک‌ ، دسته شده باشند .

با این که ستاره های زرد و قرمز پیرتر می توانند در ناحیه بیرونی کهکشان جدید باشند  ،سیمایش با بخش گسترده ای از ستاره های آبی رنگ تحت سلطه  است. انفجار های پشت سرهم  ستاره ها ممکن است موجب این ادغام شده باشد .

اعتبار متن خبر: آژانس فضایی اروپا 

اعتبار عکس : تلسکوپ فضایی هابل ناسا و سازمان فضایی اروپا

NASA

گل های (زینی یا) در وسیله Veggie در بخش تحقیق و بررسی VEG-01  در ایستگاه فضایی بین المللی شروع به روییدن کردند .

Veggie نور و مواد مغذی گیاهان را از یک اتاق رویش کم هزینه تامین می کند

NASA

قمر منجمد زحل، تیتان دارای برخی ویژگی های مشابه به زمین می باشد؛ اما همچنان بیگانه است.

تیتان متشکل از، ابر های باران، دریاچه ها (ساخته شده از متان و اتان )، سطح جامد (ساخته شده از آب یخ )و میدان پهناوری از ریگ روان (متشکل از شن و ماسه هیدروکربن )می باشد.

منطقه تاریک H شکل، دو تل شنی متراکم Fensal (در شمال) و Aztlan (در جنوب)را نمایش می دهد.

 دوربین های Cassini برای مشاهده تغییرات سطح تیتان در این ماموریت غالباً به نظاره سطح، در فاصله 3200 مایل( 5150 کیلومتر) پرداخته است.

هرگونه تغییر به دانشمندان در درک بهتر پدیده های متفاوت مانند باد و تشکیل تل شنی در این قمر مشابه به زمین کمک خواهد کرد.
ماموریت Cassini یک پروژه مشترک میان ASI (سازمان ملی فضایی کشور ایتالیا )، ESA (سازمان فضایی اتحادیه اروپا )، NASA( سازمان فضایی ملی ایالات متحده آمریکا) می باشد.

http://saturn.jpl.nasa.gov

http://www.nasa.gov/cassini

  علاقه مندان در اقصار نقاط زمین میتوانند در سفر به مریخ با افزودن نام خود در یک میکروتراشه سیلیکونی شرکت نمایند. این مأموریت برای دومین بار فرصت پرواز اسامی در فضا را به طرفداران اکتشافات فضایی ارائه میدهد. Jim Green مدیر علوم سیاره ایی NASA گفت: "با شرکت در این فرصت، برای ارسال نام خود توسط InSight به سیاره سرخ، نشان میدهید که شما بخشی از این سفر و آینده اکتشافات فضایی هستید."

  افزودن نام به میکروتراشه سیلیکونی: http://go.usa.gov/3Aj3G
 اسامی عموم تا 8 Sept پذیرفته می شود.(17شهریور) 

    
  InSight در March 2016 از پایگاه نیروی هوایی واندنبرگ واقع در کالیفرنیا راه اندازی خواهد شد. این مأموریت برای اولین بار به تحقیق و تفحص در اعماق این سیاره اختصاص داده شده و به طور مستقیم بر روی سطح مریخ به اندازه گیری لرزه ها و استفاده ازداده ها برای جمع آوری اطلاعات داخلی این سیاره خواهد پرداخت.

InSight دارای یک بازوی رباتیکی برای استفاده از چکش‌ و ... میباشد که بیشتر از دستگاه های پیشین به داخل سطح این سیاره نفوظ خواهد کرد تا به درک ما از شکل گیری و تکامل سیارات سنگی، از جمله زمین بهبود بخشد.

NASA

برای دومین بار در ماه جولای ، ماه کامل  در نزدیکی گنبد عمارت کنگره ایالات متحده در روز جمعه 31 جولای 2015 در واشنگتن دیده شد. در سال اخیر مردم اسم ماه آبی را  برای دومین بار بر روی دو ماه کامل به کار بردند. ماه آبی در یک تعریف قدیمی یعنی ماه برای سومین بار از چهار بار در یک فصل کامل شود.

NASA

                                                      به نام خداوند آسمان ها و زمین

با عرض سلام و ادب خدمت بازدیدکنندگان گرامی 

تا یک ساعت و 16 دقیقه تا رسیدن فضاپیما New Horizons به سیاره پلوتو  و آخرین گزارش تصویری را در لینک زیر دنبال فرمایید:

لینک گزارش تصویری New Horizons

در پایین صفحه سمت راست شمارش معکوس را برای تان قرار داده ایم.

  New Horizons برای مطالعه ی پلوتو، قمر آن و یک یا دو جرم از کمربند کویپر(آن هم بسته به اینکه در موقعیت بررسی قرار گیرد) در 19 ژانویه 2006 پس از چند تاخیر از Cape Canaveral با ثبت رکورد بالاترین سرعت راه اندازی یک شی ساخت دست بشر(16.26 کیلومتر بر ثانیه ،58536 کیلومتر بر ساعت) راه اندازی شد.

  این اولین تصویری است که New Horizons از سطح و رنگ پلوتو و بزرگترین قمر آن کارون(Charon) بین 23تا 29 ژوئن2015 با هدف نمایش کاهش فاصله ی New Horizons با پلوتو از 15000000 به 11000000 مایل(24000000 به 18000000 کیلومتر) به تصویر کشید، البته تصویر فعلی برای مشاهده ی جزئیات بیشتر سطح، آن هم در این فاصله غیر معمول می باشد.(برای بالا بردن وضوح تصویر، از ترکیب تصاویر سیاه و سفید با رنگی استفاده شده است)

New Horizons

New HorizonsNASA's Mission to Pluto

February 19 :

امشب( 30بهمن) سیاره مریخ(قرمز) و ستاره سماک اعزل(آبی-سفید) در صورت فلکی سنبله قابل مشاهده هستند. بالاترین حالت این سه جرم در آسمان حدود 3 تا 4 صبح در 20 فوریه، و در نیمه غربی آسمان در هنگام سپیده دم خواهد بود. شما می توانید مریخ را از سماک اعزل تشخیص به این دلیل که جرم نورافکن اسمانی روشن تر است.

EarthSky

ابرنواختر 2014J توسط چهار دانشجو در مقطع کارشناسی در حالی که ستاره شناس استیو Fossey آموزش چگونگی استفاده از یک تلسکوپ در دانشگاه کالج لندن (رصدخانه) را می داد در تاریخ Jan. 21 باعث کشف ابرنواختر در کهکشان M82 شد.

SN 2014j نزدیکترین نوع خود به زمین در بیش از 40 سال است.

ابرنواختر جدید حدود 11 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و انتظار می رود تا Feb. 2، قابل رویت با دوربین شکاری باشد. دانشمندان فکر می کنند این ستاره جدید انفجار یک ابرنواختر نوع 1a است. استفاده از نوع ستاره برای ستاره شناسان به عنوان(استاندارد شمع) برای اندازه گیری فواصل کیهانی استفاده می شود زیرا آنها قابل مقایسه با روشنایی ذاتی هستند.

ناسا به مشاهدات SN 2014J رصدخانه مانند تلسکوپ فضایی هابل و آرایه تلسکوپ طیفی هسته ای (NuSTAR) و فرمی اشعه گاما تلسکوپ فضایی و رصدخانه اشعه ایکس چاندرا با استفاده از برنامه ریزی است. فضاپیمای سویفت آژانس فضایی در حال حاضر تصاویر ابرنواختر جدید گرفته شده است.

پیدا کردن و انتشار ابرنواختر اکتشافات جدید اغلب ضعیفی در به دست آوردن مشاهدات سریع است، اما هنگامی که ما در مورد آن می دانیم، سویفت اغلب یک شیء جدید در عرض چند ساعت مشاهده می کند.

شما همچنین می توانید پخش تصاویر ابرنواختر به طور مستقیم از Slooh در http://events.slooh.com مشاهده کنید.
Space

در بامداد روز های 4و5دی ماه (25و26 دسامبر) قبل از طلوع خورشید، قمر ماه در صورت فلکی میزان ( Libra، ورود ماه به برج ميزان ساعت 09:50 در 25 Des و ماه دربرج ميزان در 26 Des) در قسمت شرق تاجنوب شرقی آسمان در کناره سیاره ی مریخ قابل مشاهده است.

در 25 Des همنشینی قمر ماه سیاره ی مریخ وستاره ی درخشان سماک اعزل(Spica) را خواهیم داشت.

در حال حاضر، مریخ در مقابل صورت فلکی سنبله (دوشیزه)، در نزدیکی یک ستاره شناخته شده در برج سنبله ، به نام Porrima می درخشد. اکنون، مریخ ساکن در غرب Porrima ، اما در پایان سال 2013 ، مریخ به شرق این ستاره نقل مکان می کند.

حرکت ماه به سمت شرق و عبور از میان سیاره ی مریخ وستاره ی سماک اعزل(Spica)در 26 Des.

EarthSky.org

بارش شهابی ربعی( بارش شهابی کوادرانت یا بارش شهابی نطاق )

سرعت میانگین شهاب های این بارش km/h43 است که نسبت به بسیاری از بارش‌های شهابی سرعت بسیار کمی را دارا می باشد. بر خلاف برخی از بارش‌های شهابی که بازه زمانی بلندی دارند بازه زمانی این بارش خیلی کوتاه است و کوتاه بودن بازه زمانی این بارش نشان‌ دهنده ی نازک بودن توده ذرات منشا این بارش است. این بارش از 11تا17 دی ماه و اوج بارش آن در 14 دی ماه است با ZHR 120.

در سال1979  میلادی تحقیقات ثابت کردند که توده ذرات این بارش در مسیر دنباله دار C/1491Y1 است و به همین دلیل این بارش را به این دنباله دار نسبت دادند.

منبع Quadrantid بارش شهابی تا دسامبر 2003 ناشناخته بود تا زمانی که پیتر Jenniskens از مرکز تحقیقات Ames ناسا شواهدی مبنی بر وجود منبع  بارش شهابی Quadrantid را از سال 2003 EH1 ، شهاب سنگ ها دانست در سال 2003 سیارکی به نام 2003 EH1 یافت شد و کمی پس از آن محققان متوجه شدند که این سیارک در مسیر توده ذرات منشا این بارش حرکت می‌کند. از آن پس فرض می‌شود که دنباله دار C/1491Y1 پس از مدتی به یک سیارک بدل شده که بعدها با نام 2003EH1 شناخته شد.

این بارش شهابی یکی از بهترین بارش های سال است، که اغلب به تولید بیش از 100 شهاب سنگ در هر ساعت می پردازد.

بارش شهابی جوزایی یکی از بزرگترین بارش شهابی که کانون بارش آن در صورت فلکی جوزا به نظرمی‌رسد. شهاب‌های این بارش برخلاف اکثر بارش های شهابی سال که بر اثر رسیدن زمین به ذرات باقیمانده از دنباله دار هابه وجود می آیند بر اثر عبور زمین از میان ذرات به جا مانده از سیارک پدید می‌آیند. این خرده سیاره که دارای زمان گردشی معادل 1/4 سال است،در سال 1983 کشف شده و فائتون نامیده شد. این شهاب‌ها سرعت خیلی کمی نسبت به شهاب های دیگر دارند (35 KM/S) و با رنگ سفید در آسمان قابل مشاهده هستند.

کانون این بارش در ۲ درجه‌ای شمال شرق ستاره کاستور(راس التوام المقدم )قرار دارد اما شما برای رصد شهاب‌ها باید به شعاع حدود ۴۵ درجه‌ای کانون بنگرید. این بارش معمولاً در حدود روز 16 ماه آذر  آغاز می‌یابد و 23 آذر به اوج می‌رسد و در روز 27 آذر پایان می‌یابد. میل کانون بارش 33 درجه، بعد آن 112 درجه وZHR آن 120 است.

دنباله دار Lovejoy در حال حاضر نیز با دوربین قابل رصد است. تصویر بالا، دنباله دار (C/2013 R1 Lovejoy) بالاتر از آسیاب بادی در سنت میشل-l'Observatoire در جنوب فرانسه را نمایش می دهد. در این تصویر پیش زمینه اسطوخودوس است. ستاره دنباله دار Lovejoy در نیمه ی شمال در ماه دسامبر و در بسیاری از شب ها در دسترس ناظران زمینی خواهد بود و مانند یک گلوله برفی کثیف غول پیکر در آسمان مشاهده می شود، آخرین بازدید درونی ستاره دنباله دار Lovejoy از منظومه شمسی در 7000 سال پیش بوده است.

Comet Lovejoy over a Windmill

تصویر دنباله دار Lovejoy C/2013 R1 گرفته شده توسط تلسکوپ سوبارو در Suprime - در تاریخ 3 دسامبر 2013 با طول موج 450 نانومتر ( B باند ) است.

با استفاده از تلسکوپ سوبارو در ژاپن ، ستاره شناسان از دانشگاه بروک استونی، رصدخانه ملی ژاپن ( NAOJ ) و دیگر سازمان ها با موفقیت یک تصویر عمیق از دم یونی دنباله دار Lovejoy گرفته اند. محققان بر این باورند که تجزیه و تحلیل دقیق بینش های جدیدی در ساختار ستاره دنباله دار را فراهم می کند. محققان تلسکوپ سوبارو که ترکیبی از یک تلسکوپ بزرگ و یک دوربین میدان گسترده است رابرای ارائه اطلاعات دارای اعتبارمی دانند. این ابزار به آنها اجازه نگاه از نزدیک در هسته ستاره دنباله دار را می دهد.

در دسامبر 2011، Lovejoy به طور مستقیم از جو خورشید پرواز کرد و بر خلاف دنباله دار ISON ، زنده ماندن را تجربه کرد. دانشمندان در حال حاضر به بررسی میدان مغناطیسی شدید که در دم ستاره دنباله دارLovejoy کشیده مشغول هستند. این ستاره دنباله دار از یک منطقه از جو خورشید که ما قادر به مشاهده ی آن نیستیم عبور می کند.  دکتر کارل Schrijver از مارتین مرکز فناوری پیشرفته لاکهید در کالیفرنیا دراین باره گفت:(ما نمی توانیم برویم چون ماهواره های ما را ذوب می شوند، اما دنباله دار Lovejoy به ما امکان دسترسی به بخشی از فضای خورشیدی و میدان مغناطیسی خورشیدی که ما نمی توانیم به آن دست پیدا کنیم را می دهد).

دنباله‌دار لاوجوی (C/2013 R1)

در 18 شهریور امسال(1392) کشف شده است و اکنون زودتر از همه ی دنباله‌دارها در نیمه شب (1بامداد) طلوع می‌کند . در حال حاضر لاوجوی در شمال صورت فلکی اسد (و جنوب صورت فلکی دب اکبر)با قدر 8/5 می‌درخشد و در مرز رویت با چشم غیرمسلح است . (در جهت شمال شرقی)

دنباله‌دار نفسکی (C/2013 V1)

در 17 آبان امسال(1392) کشف شده است . پس از دنباله‌دار لاوجوی ، طلوع می‌کند . در حال حاضرنفسکیدر مرز  صورت فلکی سرطان و اسد است. اکنون آن قدر پر نور شده است که به قدر مجموع 9 رسیده و حتی با یک دوربین دوچشمی پرتوان نیز قابل مشاهده است مشاهده است .(در جهت شرق و شمال شرقی)

دنباله‌دار آیسان (C/2012 S1)

اما در سحرگاه اوضاع مهیج‌تر می‌شود . زمانی که دنباله‌دار آیسان (C/2012 S1) طلوع می‌کند و بسیاری امیدوارند پرنور شدن دنباله‌دار آیسان در شب‌های پیش رو، لقب دنباله‌دار بزرگ قرن بیست و یک را از آن آیسان کنند . براساس آخرین گزارش‌های رصدی شب های گذشته، قدر مجموع این دنباله‌دار به حدود 7 رسیده و حتی یک گزارش از رصدگری در فرانسه حاکی از رصد آیسان با چشم غیرمسلح بوده است . در حال حاضر دنباله‌دار آیسان  کمی بیش از طلوع خورشید درصورت فلکی سنبله نزدیک افق و در کنار ستاره ی سماک اعزل قرار دارد . از لحاظ مداری نیز نزدیک تر از زمین به خورشید است و در تاریخ 28 نوامبر (7 آذر ) در نزدیک ترین حالت خود به خورشید می رسد وفاصله ی آن از سطح خورشید به 680000 مایل (1.1 میلیون کیلومتر ) خواهد رسید . آخرین پیش بینی ها نشان می دهد که قدر آن به 4.5- یعنی معادل به روشنایی زهره می رسد . در این حالت رصد این دنباله دار بسیار سخت می شود .

دنباله‌دار  لی‌نییر (C/2012 X1)

 این دنباله‌دار در 28 مهر دچار انفجار شده بود ، به گونه‌ای که قدرش به 5 رسید . اکنون مراحل کم‌نورتر شدن را می‌گذراند و در نزدیکی ستارهٔ سماک‌رامح در صورت فلکی عوا است . بر اساس گزارش‌ها اکنون از قدر حدود 9 می‌درخشد . در حال حاضر درصورت فلکی عوا قرار دارد ورصد آن از4صبح به بعد امکان پذیر است .

دنباله‌دار اِنکه (2P/Encke)

انکه در روشنی فلق صبحگاهی طلوع می‌کند و اکنون در صورت فلکی سنبله است با قدر حدود 5/7 می‌درخشد . انکه در صبحگاه یکشنبه و دوشنبه (26 و 27 آبان) همراه با سیارهٔ عطارد در یک میدان دید تلسکوپی مشاهده‌ شده است . (در جهت جنوب شرقی)

 چهار دنباله‌دار به ترتیب از راست به چپ : لاوجوی، انکه، آیسان و لی‌نییر .

شرایطی که مانع رصد این اجرام آسمانی می شود

قدر کم برخی از این دنباله دار ها _ ورود توده ی هوای ابری به داخل کشور _ رسیدن ماه به پرنور ترین حالت خود (بدر)

یک تیم از ستاره شناسان سلاح عظیمی از گاز داغ در خوشه Coma کهکشانی توسط  رصدخانه Chandra X-ray ناسا و

XMM-Newton ایی اس ای کشف کردند. این ویژگی ، که وجبی در کمتر از نیم میلیون سال نوری می باشد ، ارایه بینش و درک کلی نسبت به چگونگی رشد خوشه Coma از میان گروه های کوچک تر و خوشه های کهکشانی به یکی از بزرگترین ساختار ها در جهان هستی توسط گرانش به هم منعقد می شوند می باشد.Coma یک خوشه غیر عادی کهکشانی می باشد به دلیل این که محتوی هیچ چیزی نیست ، اما دو کهکشان بیضوی غول پیکر نزدیک مرکز است.این دو کهکشان غول پیکر بیضوی شاید نشانی از هر دو خوشه های بزرگ ادغام شده با Coma در گذشته باشند. پژوهشگران همچنین نشانه های دیگری از گذشته برخورد ها و ادغام ها در اطلاعات کشف کردند.

سید مرتضی توسلی مقدم

NASA

یش از ۱۳ سال فعالیت تلسکوپ فضایی هابل ناسا به ستاره‌شناسان امکان مونتاژ فیلم‌های یک جت با طول پنج هزار سال نوری از گاز فوق‌داغ‌ منتشرشده ناشی از یک سیاهچاله عظیم را فراهم کرد، این سیاهچاله در مرکز کهشکان غول‌پیکر و بیضوی‌شکل M87 واقع شده است.

ساجده کشت کار

منبع: انجمن نجوم ساری

باهم به دیدار شهاب ها می رویم (این برنامه فقط برای ترم های 3-5-6-9در تاریخ1392/5/23بر گذار می شود)

وقتی ذرات گرد وغباری که در فضای بین سیارات قرار دارند وارد جو زمین می شوند در اثر سرعت بالا و اصطکاک شدید به وجود آمده می سوزند و به صورت شهاب دیده می شوند . در آسمانی صاف و تاریک ممکن است در هر ساعت چند  شهاب مشاهده کنید که در نقاط مختلف آسمان ظاهر و به سرعت محو می شوند. اما در شبهای خاصی از سال تعداد شهاب ها به یکباره زیاد می شود که به این پدیده «بارش شهابی»  گفته می شود . بارش های شهابی در اثر ورود توده ای از ذرات به جو زمین به وجود می آیند. این ذرات با سرعت های زیاد(چند ده کیلومتر در ثانیه) و تقریبا" به طور موازی وارد جو می شوند . در نتیجه از دید ناظر زمینی به نظر می آید که همه شهاب ها از یک نقطه آسمان خارج می شوند که به این نقطه کانون بارش گفته می شود . کانون بارش در هر صورت فلکی باشد، بارش شهابی به نام آن خوانده می شود . منشاء بسیاری از بارش های شهابی، دنباله دارها هستند . این صخره های یخی با حرکت خود ذرات ریزی به جا می گذارند . با  نزدیک شدن دنباله دار به خورشید تعداد ذرات به جا مانده افزایش می یابد . بنابراین مدار دنباله دار مملو از ذراتی می شود که با همان سرعت دنباله دار و تقریبا" در همان مدار به دور خورشید گردش می کنند . به دلیل حرکت متناوب زمین به دور خورشید ، سیاره ما در زمان مشخصی از سال به نزدیکی مدار دنباله دار می رسد و با برخورد به این ذرات بارش شهابی رخ می دهد .

در شامگاه چهارشنبه 29 خرداد سیاره مشتری و خورشید به حالت مقارنه می‌رسد.

در شامگاه روز چهارشنبه 29 خرداد ماه سیاره مشتری درحالت مقارنه با خورشید قرار می‌گیرد در این حالت این سیاره به نزدیکترین فاصله خود از خورشید خواهد رسید.

در این پدیده سیاره مشتری از پشت لبه جنوبی خورشید عبور خواهد کرد از این رو این مقارنه به دلیل نور خورشید غیر قابل رویت است.

مشتری پنجمین سیاره نزدیک به خورشید و اولین غول از چهار غول گازی است. مشتری بزرگترین سیاره منظومه شمسی بوده و جرم آن از تمام سیارات دیگر بیشتر است. این سیاره دارای 63 قمر ‌است که 16 ماه آن قطری بیش از 10 کیلومتر دارند. آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو از جمله 4 قمر بزرگ سیاره مشتری به شمار می‌رود.

نوشته شده توسط : فاطمه زهرا درزی

بالاخره از منظومه شمسی خارج شدیم. هرچند هنوز پای خود بشر به خارج از منظومه شمسی نرسیده، اما وویجر ۱ فضاپیمای کاوشکر فضایی است که ۳۵ سال پیش به فضا پرتاب شد و حالا این سفینه از heliosphere خارج شده است. اینجا در واقع آخرین نقطه تاثیر پذیر از خورشید است.

حالا این فضاپیما دورترین وسیله ساخت بشر به حساب می آید و طی سفر ۳۵ ساله اش حدود ‍۱۷ میلیارد کیلومتر از زمین دور شده است. در حال حاضر هر تماس از این فضاپیما حدود ۲۰ ساعت در راه است تا به زمین برسد.

احتمالا خبر خروج وویجر ۱ از منظومه شمسی را قبلا هم شنیده اید. اما موضوع اینجا است که طی دو سال گذشته محققان در این مورد اختلاف نظر داشتند که چه نقطه ای را باید محل خروج از منظومه شمسی در نظر گرفت و بعضی با این موضوع موافق نبودند. حالا امروز با انتشار یک بررسی جدید، این موضوع رسما تایید شد که وویجر ۱ از منظورمه شمسی خارج شده است.

فعلا بین دانشمندان اختلاف نظر وجود دارد که فضای جدیدی که این فضاپیما در آن قرار دارد، چیست. آنها می گویند اینجا خارج از heliosphere است اما هنوز اطمینان ندارند که محل دقیق فضا پیما چه چیزی است. چرا که اینجا منطقه ای ناشناخته برای انسان است.

محققان می گویند در فضای جدید، محاسبات و اطلاعات دریافتی ما کاملا تغییر یافته و از بابت هیجان زیادی داریم. اما هنوز اطمینان نداریم که این فضاپیما وارد فضای بین ستاره ای شده یا نه.

وویجر ۱ قرار نیست به سوی هیچ ستاره به خصوصی حرکت کند. اما از نزدیک ستاره Gliese 445 عبور خواهد کرد. (با فاصله ۱.۶ سال نوری!) بنابراین اگر ۴۰۰۰۰ سال دیگر به سفرش ادامه دهد به آن ستاره نزدیک خواهد شد.

اما متاسفانه نمی توانیم به این نزدیک شدن امیدوار باشیم. چرا که از سال ۲۰۲۰ تعدادی از سنسورهای این فضاپیما خاموش خواهد شد و سال ۲۰۳۰ هم دیگر سوختی برای ادامه سفر این فضاپیما باقی نخواهد ماند.

به روز رسانی: ناسا در ادامه این موضوع، خبری در سایت اش منتشر کرده که در آن می گوید از نظر ما فضاپیمای وویجر ۱ هنوز از منظومه شمسی خارج نشده است و به فضای بین ستاره ای هم نرسیده. ناسا می گوید برای اثبات نهایی خروج از منظومه شمسی، لازم است که تغییر در میدان مغناطیسی هم مشاهده شود که این موضوع هنوز توسط این فضاپیما ثبت نشده است.

توسط:سید مرتضی توسلی مقدم

منبع:time

درحالی که ماهواره سویفت ناسا در حال انجام برسی مناطق گسترده مرکزی کهکشان مان به وسیله ی اشعه ی ایکس می باشد توانست باقی مانده ی یک ستاره ی ویران شده راکشف کند که نامش G306.3-0.9 می باشد که پس از پیدا کردن مختصات اش در آسمان به رتبه ی جوانترین ابرنواختر شناخته شده در کهکشان راه شیری مان رسید.

به گفته ی یکی از دانشمندان به نام رینولدز پسا:ستاره شناسان بیش از 300 بقایای ابر نواختر را در کهکشان مان یافتند.

توسط:سید مرتضی توسلی مقدم

منبع:ناسا

چه چیزی باعث چنین انفجار نوری از V838 Mon شده ­است؟ به دلایل ناشناخته ­ای، سطح بیرونی ستاره V838 Mon به طورناگهانی به شدت گسترش یافت، و درنتیجه در ژانویه سال 2002 تبدیل به درخشان­ ترین ستاره در کل کهکشان راه شیری شد. و سپس به همان سرعت به طور ناگهانی محو و ناپدید شد. چنین درخشش ستاره­ ای پیش از این هرگز دیده­ نشده ­بود – ابرنواخترها و نواخترها مواد را به فضای پیرامون بیرون می­ رانند. اگرچه به نظر می­رسد درخشش ناگهانی V838 Mon نیز با بیرون راندن مواد به فضا همراه بوده، اما  آن ­چه در تصویر بالا از تلسکوپ فضایی هابل دیده می­شود در واقع پژواک نور از درخشش ناگهانی ستاره است که به سمت خارج در حال حرکت می­ باشد. در پدیده پژواک نور، نور درخشش ناگهانی ستاره توسط حلقه های دورتر پی­ در پی در مجموعه پیچیده­ای از محیط غبار میان ستاره­ای که از قبل ستاره را در برگرفته­ بودند، منعکس می­ شود. ستاره V838 Mon در فاصله حدود 20 هزار سال نوری و در جهت صورت فلکی تکشاخ (Monoceros) نهفته است، در حالی که پژواک نوری بالای آن حدود شش سال نوری قطر دارد.

منبع : archive nasa astronomy

ناسا روز گذشته اعلام کرد کاوشگر کنجکاوی به شواهدی دست یافته که سیاره مریخ در زمان های باستان شرایط لازم برای پشتیبانی از حیات (به خصوص میکروارگانیسم ها) را داشته است. مدارک به دست آمده از نمونه حفاری سنگ های سیاره سرخ، این نظریه را مطرح کرده اند.

پودری که از این حفاری به دست آمده شامل نشانه هایی از وجود «سولفور، نیتروژن، هیدروژن، اکسیژن، فسفر و کربن» است که همگی ترکیبات شیمیایی کلیدی در زندگی میکروبی هستند.

دانشمندان ناسا در کنفرانس خبری اعلام این کشف، گفتند محیطی که نمونه های سنگ در آن پیدا شده، خلیج Yellowknife نامیده می شود و طبق یافته های فعلی حدس می زنند انتهای یک سیستم رودخانه ای یا بستر دریاچه بوده است که میلیونها سال پیش خشک شده. اما هنگامی که هنوز خیس بوده و در آن آب جریان داشته، برای موجودات میکروسکوپی محیطی امن و قابل زیست بوده است.

جان گروتزینگر مدیرعلمی پروژه کنجکاوی می گوید:‌ «ما دریافته ایم که این محیط کاملا قابل سکونت و بی خطر بوده. و آنچنان آماده زندگی بوده که اگر شما اینجا بودید احتمالا می توانستید از این آب بنوشید.»

متاسفانه، کاوشگر هنوز نتوانسته است هیچ نشانه ای از فسیل های این موجودات میکروبی یا اثرات متابولیسم شان پیدا کند. شاید هم دوربین های دقیق این ابزار برای تجزیه و تحلیل چنین جزئیاتی و تشخیص آنها طراحی نشده اند. اما دانشمندان ناسا می گوید کشفیات جدید، قوی ترین مدارک دال بر وجود زندگی در خارج از کره خاکی ما است.

تجهیزات آزمایشگاه شیمی و معدن شناسی کاوشگر مریخ که از اشعه ایکس هم برای بررسی فراوانی مواد معدنی خاص استفاده می کند، دریافته اند ۲۰ درصد سنگ هایی که تا کنون توسط کنجکاوی سوراخ شده، از خاک رسی هستند که با آب تازه شکل سنگ به خود گرفته اند.

واحد تجزیه نمونه های Curiosity همچنین دریافته که پودر سنگ ها حاوی مواد شیمیایی اکسید شده و اکسید نشده هستند. ترکیبی که در گذشته از زندگی میکروبی روی زمین پشتیبانی کرده است.

قرار است طی روزهای آینده مریخ نورد به نمونه برداری های بیشتری پرداخته و البته به کوهنوردی خود ادامه دهد.

توسط:سید مرتضی توسلی مقدم

منبع:ناسا

   تلسکوپ هابل سرانجام ستاره شناسان را قادر به شناسایی پیرترین ستاره رصد شده هستی -که می توان عمر آن را به شکل قابل اعتمادی تخمین زد- کرد. ستاره HD 140283 با تاریخ تولدی نزدیک به 14.5 میلیارد سال قبل (حاشیه خطای 0.8 میلیارد سال) مسن ترین ستاره ای است که تا کنون شناسایی شده.

تخمین های قبلی عمر 16 میلیارد سال را برای آن نشان می دادند ولی همان طور که ناسا اشاره کرده، این حقیقت که عمر تقریبی جهان در حدود 13.8 میلیارد سال محاسبه شده، تناقض آشکاری را در قبول این عدد به وجود می آورد. اما تخمین جدید دوباره امکان همزیستی مسالمت آمیز علم کیهان شناسی و فیزیک ستاره ای را میسر کرد.

نقش هابل در این بین چنین بود که به ستاره شناسان امکان داد فاصله ستاره از زمین را با استفاده از تفکیک اثر اختلاف منظر به طور دقیق محاسبه کنند. اختلاف منظر یا دیدگشت به وضعیتی گفته می شود که به ظاهر، موقعیت ستاره به خاطر تغییر مکان مشاهده گر زمینی تغییر می کند. اما با مقایسه مشاهدات مجزای هابل از یک منظر معکوس امکان تخمین دقیق تر برای فاصله ستاره به دست آمد. سپس اطلاعات مربوط به فاصله ستاره از زمین، با اطلاعات مربوط به روشنایی طبیعی آن ترکیب شد تا عمرش با دقتی 5 برابر گذشته مشخص شود.

هوارد باند از انستیتو علمی تلسکوپ فضایی، می گوید: «ما عمر 14.5 میلیارد سال را به دست آوردیم، البته با یک خطای احتمالی که عمر ستاره را با عمر جهان هستی سازگار می کند. با توجه به مزایایی نظیر روشنایی و نزدیکی، این بهترین ستاره در آسمان برای انجام محاسبات عمر دقیق بود.»

ستاره HD 140283 که با سرعت 1,287,475 کیلومتر بر ساعت در حال حرکت است سر انجام به میان هاله نورانی ستارگان در بر گیرنده کهکشان راه شیری خواهد رفت. با این حال تا آن زمان علاقمندان به نجوم می توانند با دوربین های دو چشمی خود آن را در صورت فلکی ترازو مشاهده کنند.

توسط:سید مرتضی توسلی مقدم

منبع:ناسا

اگر به خاطر داشته باشید چندی پیش از برنامه بنیاد الهام مریخ جهت اولین سفر توریستی فضایی آن هم به مقصد مریخ تا سال ۲۰۱۸ خبر دادیم. حالا این گروه جزئیات بیشتری از سفر جذابشان را منتشر کرده اند و به نظر می رسد دنیس تیتو برنامه ریزی دقیق و منطقی را برای سفر جاه طلبانه اش در نظر دارد. و فکر همه چالش های ۵۰۱ روز زندگی خارج از کره خاکی را کرده است.

یکی از این چالش ها محافظت از مسافران فضایی در مقابل تشعشعات کیهانی بدون صرف منابع ارزشمند فراوان است. تیم طراحی این بنیاد یک راه حل هوشمندانه را پیش بینی کرده، اگر چه زیاد جذاب نیست: فضولات انسانی. در ابتدای سفر دیواره های سفینه الهام مریخ با کیسه هایی مملو از آب پوشانده خواهد شد تا از سرنشینان در مقابل اشعه های کیهانی محافظت شود. احتمالا این کیسه ها از جنس پلی اتیلن خواهند بود. البته این آب توسط توریست های فضانورد مصرف خواهد شد و در ادامه سفر کیسه های خالی توسط فضولات انسانی پر خواهند شد.

البته این محصولات ثانویه کاربرد دیگری هم خواهند داشت. آب آنها را جدا خواهند کرد و از آب تصفیه و ضدعفونی شده دوباره برای شرب استفاده می کنند. از سوی دیگر، با توجه به اینکه مواد پایه آبی بهتر از فلزات توانایی مقاومت و جلوگیری از نفوذ تشعشعات را دارند، به صورت تئوری این رویکرد می تواند بهترین روش برای کم کردن از وزن سفینه و سیستمی برای به حداکثر رساندن فضاهای لازم برای سرنشینان باشد.

اگر گروه «الهام مریخ» بتوانند کارایی کیسه ها را در بالاترین حد ممکن نگه دارند، دیگر لازم نیست نگران سلامت مسافران و خطرات اشعه های کیهانی باشند. البته اینکه احاطه شدن توسط چنین سپر دفاعی احساس خوبی خواهد داشت یا خیر، موضوعی دیگر است!

توسط:سید مرتضی توسلی مقدم

منبع:New Scientist

اگر علاقه مند به ديدن لحظه پرتاپ فالكون ۹ مي باشيد از لينك زير دانلود كنيد 

http://www.nasa.gov/multimedia/videogallery/index.html?media_id=160462641

ويك سري از تصاوير اتصال سفينه ي دراگون به ايستگاه فضايي و مستقر شدن فضانوردان در آن:

توسط:سید مرتضی توسلي مقدم

 منبع:ناسا

منبع:ناسا

اگر زمستان 1375 و بهار 1376 را به خاطر داشته باشید، دنباله‌دار هیل‌باپ به نزدیکی زمین رسیده بود و می‌شد این دنباله‌دار را از سراسر نیم‌کره شمالی و حتی در داخل شهرها مشاهده کرد. پیش‌بینی می‌شود دنباله‌دار پن‌ستارس هم نمایشی مشابه (ولی احتمالا کم‌نورتر) به راه بیاندازد.
دنباله‌دار پن‌ستارس در هفته آینده از فاصله 160 میلیون کیلومتری زمین عبور خواهد کرد و پیش‌بینی می‌شود تا آن موقع به قد 2 رسیده باشد و مشابه ستارگان دب اکبر در آسمان دیده شود، هرچند که دنباله نارنجی رنگ آن، جلوه‌ای دیگر به این جسم زیبا خواهد بخشید. در روز 12 مارس / 21 اسفند، این دنباله‌دار با عبور از استوای سماوی وارد آسمان نیم‌کره شمالی خواهد شد و ساکنان نیم‌کره شمالی، شاهد نمایش زیبای این دنباله‌دار در آسمان خواهند بود.
عکس زیر رایان کوپر از نیوزیلند ارسال کرده و همان‌طور که می‌بینید، در شرایطی که آسمان گرگ‌ومیش بوده و مهتاب نیز به روشنی آسمان افزوده بود، این دنباله‌دار به زیبایی با چشم‌ غیرمسلح دیده می‌شود.

منبع خبرآنلاين

توسط زينب جنتي

در 15 فوریه و در ساعت 9:20 به وقت محلی، شهابسنگی که در حال سقوط به زمین بود، خطی حدود 20 تا 30 کیلومتر را بالای شهر چلیابینسک در روسیه به وجود آورد.در ابتدا این شهابسنگ سفر خود را با سرعتی حدود 20 کیلومتر در ثانیه آغاز کرد، کاهش سرعت مواد منفجره بعد از برخورد با لایه های پایینی جو، درخششی بیشتر از خورشید را در آسمان باعث شد. این تصویر از گوی درخشان( و دنباله آن) به وسیله عکاسی به نام Marat Ametvaleev، در حالی گرفته شده که او در حال عکس برداری پانارومیک از منظره جنگل در صبح بوده است. تقریبا 500 کیلوتن انرژیحاصلِ  انفجار سنگ فضایی به بزرگی 17 متر با وزنی حدود 7000 تا 10000 تن بوده است. در واقع، انتظار وقوع چنین حوادثی هر 100 سال یکبار است، از برخورد تانگوسکا در سال 1908به بعد این بزرگ ترین برخورد شناخته شده تا به امروز است .

برخي از شفق هاي  تنها با دوربين ديده مي شوند ، كه به آنها  subvisual گفته مي شود و با چشم غير مسلح به سختي قابل مشاهده اند. در تصوير بالا، شفق سبز به راحتي توسط چشم قابل رويت است.، اما شفق قرمز تنها پس از 20 ثانيه نوردهي ظاهر شده است. دليل اين است كه چشم انسان نور را تنها در كسري از ثانيه جمع آوري مي كند، در حاليكه شاترِ دوربين مي تواند براي مدت زمان طولاني تري باز باشد. اين عكس زيبا كه در نزديكي  Anchorage، در آلاسكا در آمريكا و در پاييز گذشته  گرفته شده، در واقع  بازتاب شفق سبز قابل رويت و شفق subvisual قرمز را در درياچه به نصوير كشيده است.  باتر از آن، هزاران ستاره و همچنين خوشه پروين قابل رويت هستند،‌در حالي كه سياره مشتري در نزديكي افق ، درست بالاي ابرها، در سمت راست تصويرقرار گرفته است. در واقع شفق ها به وسيله ذرات پر انرژي از خورشيد كه بر مگناتوسفر زمين تاثير مي گذارند، به وجود مي آيد و الكترون و پروتوني را به وجود مي اورند كه در قطبين زمين باريده و بر جو زمين تاثير مي گذارند. هر دو شفق قرمز و سبز به طور معمول از اتم هاي برانگيخته اكسيژن به وجود مي آيند . شفق ها ي قطبي در شكل ها و رنگ هاي بسيار متنوعي قبل مشاهده اند.

جمعه 20 بهمن 1391دقایقی پس از غروب خورشید, میتوانید مقارنه نزدیک دو سیاره منظومه شمسی, عطارد و مریخ را مشاهده کنید.

این مقارنه, در افق غربی و در ارتفاع پائینی رخ میدهد.بنابراین برای رویت این رویداد, به افقی باز و بدون موانع, و عاری از آلودگی, نیاز دارید.

بهترین زمان برای دیدن این مقارنه ساعت 18:10 خواهد بود.قدر درخشندگی عطارد در این زمان حدود 1- خواهد بود و قدر درخشندگی مریخ حدود 1/2+ خواهد بود.

این ستاره یکی از پرنورترین ستارگان این صورت فلکی است و دارای قدر ظاهری حدود 4/2+ است که میتوان در خیلی نقاط ایران با چشم غیر مسلح آنرا رویت کرد.البته این ستاره هنگام اختفا به دلیل وجود ماه کامل با چشم غیر مسلح قابل تشخیص نیست و باید با ابزار رصدی مناسب این اختفا را بررسی کرد

اختفا ساعت 18:22 ابتدای شب آغاز میشود و شاید در برخی نقاط ایران هنگام شروع اختفا ماه کاملا طلوع نکرده باشد و آغاز اختفا قابل رویت نباشد.پایان اختفا در ساعت 19:10 به وقت تهران است و این ستاره از لبه ماه بیرون خواهد آمد.

همچنین هنگام وقوع این اختفا خوشه ستاره ای ام67 یا شاه کبری نیز در فاصله 2 درجه ای از ماه میباشد.این رویداد را میتوانید در افق شرقی و با تلسکوپ یا ابزار مناسب رصدی رویت کنید.

نور مهتاب در این نمای برفی از شب زمین و آسمان که در 17 ژانویه از  Lower Miller Creek در آلاسکای آمریکا گرفته شده است، می‌درخشد. ماه تربیع اول که در افق غربی و کوهستانی این تصویر بیش از اندازه نور دهی شده،‌ با هاله‌ای یخی و دو ماه کاذب  moondog در راست و چپ احاطه شده است. گاهی به آن‌ها ماه کاذب می‌گویند و گاهی این روشنایی شبح‌گونه با نام علمی‌تر  paraselenaeخوانده می‌شود. مانند خورشید کاذب (sundog )، این ماه کاذب نیز به علت شکست نور در لایه‌ی نازک بلوری از یخ‌های شش ضلعی در ابرهای سیروس به وجود می‌آید. بر اساس هندسه‌ی اشکال کریستالی، ماه کاذب به فاصله‌ی 22 درجه‌ای یا بیشتر از ماه اصلی شکل می‌گیرد. در مقایسه با قرص درخشان ماه، ماه‌های کاذب کم‌نورند و ساده‌تر دیده می‌شوند، مخصوصاً‌ هنگامی که ارتفاع ماه پایین است. 

شنبه 30 دي : ساعت 3:15 ماه در حالت تربيع اول

يكشنبه 1 بهمن :  ساعت 13:30 زحل در اقامت اول)آغاز حركت رجوعي(

دوشنبه 2 بهمن : ساعت 18:25 مقارنه ماه و خوشه پروين و مشتري

سه شنبه 3 بهمن : ساعت 14:22 ماه در اوج مداري با فاصله 405.311 كيلومتر از زمين

و تنها واقعه نجومي هفته آينده: از7 تا 13 بهمن

يكشنبه 8 بهمن : ساعت 8:8 ماه كامل

رئیس آژانس فضایی فدراسیون روسیه (Roscosmos)، ولادیمیر پوپوفکین، اعلام کرده است که این کشور قصد دارد تا در سال 2015 / 1394، کاوشگری بی‌سرنشین را رهسپار ماه کند. همچنین موشکی که قرار است کاوشگر روباتیک روسیه موسوم به Luna-Glob را با خود به فضا ببرد، نخستین موشکی خواهد بود که از پایگاه فضایی وستوچنی -جدیدترین تاسیسات فضایی روسیه در شرق دور- به فضا پرتاب خواهد شد.
به گزارش پاپ‌ساینس، سال گذشته، ولادیمیر پوتین متعهد شد تا 1 میلیارد دلار به این تاسیسات پرتابی جدید اختصاص دهد. این تاسیسات که در نزدیکی چین قرار دارد، وابستگی روسیه به پایگاه فضایی بایکونور قزاقستان را از بین خواهد برد.
کاوشگر Luna-Glob که نخستین نمونه از چهار ماموریت برنامه‌ریزی شده روسیه به مقصد ماه است، با خود تجهیزاتی علمی حمل می‌کند تا به جمع‌آوری نمونه‌های خاک و جستجو برای آب در سطح ماه بپردازد. خبرگزاری ریانوستی روسیه اعلام کرده است که این کاوشگر نمایشگرهای غبار و حسگرهای پلاسما با خود به همراه خواهد داشت، تا بتواند پرتوهای پرانرژی کیهانی را نیز رصد کند. این ماموریت، نخستین سفر روسیه به ماه پس از دهه 1970 / 1350 خواهد بود.

آخرین پروژه اکتشافی Roscosmos به مقصد ماه که از سال 2010 / 1389 تا کنون چندین بار به تعویق افتاده، نخستین ماموریت این سازمان پس از شکست کاوشگر فوبوس-گرانت در سال 2011 / 1390 خواهد بود. کاوشگر فوبوس-گرانت که قرار بود نمونه‌هایی از خاک ماه مریخ، فوبوس، را جمع‌آوری کند؛ در پرتاب خود دچار اشکال شد و پس از دو ماه گردش در مدار زمین به درون اقیانوس آرام سقوط کرد.
کاوشگر Luna-Glob و کاوشگرهای پس از آن بخشی از برنامه بزرگ‌تر روسیه برای راه‌اندازی مجدد صنایع فضایی خود است. این کشور همچنین طرح‌هایی برای ارسال یک سفینه سرنشین‌دار به مقصد ماه تا سال 2018 / 1397 در برنامه خود دارد.

منبع خبرآنلاين

توسط زينب جنتي

همایش نقش دانشمندان اسلامی-ایرانی در کشف رازهای کره ماه 10 اسفند 1391 در مرکز نجوم آستان حضرت عبدالعظیم (ع) برگزار می شود.

 به مناسبت چهل و پنجمین سال فرود انسان به کره ماه

همایش:
نقش دانشمندان اسلامی در کشف رازهای علمی کره ماه

و پنجمین دوره جایزه علمی ـ ترویجی حضرت عبدالعظیم(ع).

 -مرکز نجوم آستان مقدس حضرت عبدالعظیم(ع)
با همکاری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان ری
دهم اسفند 1391
برگزار می نماید.

نشانی پایگاه اطلاع رساني:http://asemaneazim.ir

منبع سايت آسمان عظيم

شنبه 23 دي ساعت 37 :17مشاهده هلال اول ربيع الاول با چشم غير مسلح

يكشنبه 24 دي ساعت 17:29 پايان اختفاي نو-دلو با ماه – قدر ستاره 4.5

يكشنبه 24 دي ساعت 18:05 گذر ماه از كنار مريخ

دو شنبه 25 دي ساعت 18:20 مقارنه ماه و نپتون

پنجشنبه 28 دي ساعت 18:20 گذر ماه از كنار اورانوس

جمعه  29 دي ساعت  11:30 عطارد در مقارنه خارجي

  دانشمندان با تولید یک گاز اتمی توانسته‌اند به دمای منفی یک‌میلیاردیم کلوین برسند؛ دمایی کمتر از صفر مطلق کلوین که پیش از این، غیرممکن تلقی می‌شد. این دستاورد ممکن است با انرژی تاریک نیز مرتبط باشد.

منبع خبرآنلاين

توسط زينب جنتي

سه شنبه 19 دي : ساعت 23:03 مقابله ماه و مشتري

چهارشنبه 20 دي : ساعت 5:00 گذر ماه از كنار قلب العقرب

پنجشنبه 21 دي : ساعت 6:15 مقارنه ماه و زهره

پنجشنبه 21 دي : ساعت 13:58 ماه در حضيض مداري با فاصله 360.048 كيلومتري از زمين

جمعه 22 دي : ساعت 6:44 مشاهده هلال آخر ماه صفر 1434 باچشم مسلح-در جنوب شرقي ايران با چشم غير مسلح ديده ميشود.

جمعه 22 دي : ساعت 23:14  تولد ماه نو

توسط زينب جنتي

در مطالعه‌ای که توسط مرکز تحقیقات فضایی موسسه کک انجام شده محققان ماموریتی را در نظر دارند تا در آن یک سیارک را به مدار ماه بیاورند.

این ماموریت قرار است تا 2025 با استفاده از نیروی محرکه یونی و یک کیسه بسیار بزرگ انجام شود.

بر اساس این گزارش قرار است یک سیارک برای مطالعه آسان و مشاهده آن توسط فضانوردان بدون خطر و انجام ماموریت‌های پرهزینه در اعماق فضا، به نزدیکی زمین آورده شود.

این ماموریت که با همکاری آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا مطرح شده است، مشکل طرح ابتکاری جدید ناسا برای انجام ماموریت‌های سرنشین‌دار به منطقه‌ای در اطراف زمین موسوم به فضای "سیزلونار" را حل می‌کند.

این ماموریت ناسا یک چالش فنی بزرگ است اما در واقع در این منطقه چیزی وجود ندارد که فضانورد امکان دیدنش را داشته باشد. راهبرد مطالعه محققان کک یافتن یک سیارک در نزدیکی زمین و آوردن آن برای مطالعه به این منطقه است.

منبع خبرگزاري مهر

توسط زينب جنتي

جمعه 15 دی 1391در ساعت 5:00 بامداد اوج بارش شهابی ربعی میباشد . این بارش شهابی حدود 11 تا 16 دی ماه فعالیت دارد.

شاید نام بارش شهابی ربعی سوال ایجاد کند . به این دلیل که اغلب بارش های شهابی با نام صورت فلکی شناخته میشوند و ما صورت فلکی ربع نداریم .

قبلا صورت فلکی ربع در تقسیم بندی ها وجود داشته است . لیکن در تقسیم بندی های جدید این صورت فلکی وجود ندارد و بین دو صورت فلکی عوا و دب اکبر تقسیم شده است . لیکن نام بارش شهابی ربعی هنوز بر آن مانده است . تعداد شهاب های این بارش غالبا زیاد است و در شرایط مناب رویت 120 شهاب در ساعت پیش بینی میشود .

دوشنبه 11 دي : ساعت 19:30 مشتري در اقامت دوم (پايان حركت رجوعي)

چهارشنبه 13 دي : ساعت 8:07 زمين در حضيض مداري (نزديك ترين فاصله با خورشيد) با فاصله 147.098.161 كيلومتر از خورشيد

پنجشنبه 14 دي : ساعت 21:43 اوج بارش شهابي ربعي با 120:zhr متغيير.اين بارش از 12 تا 16دي فعال است. تعداد شهاب ها زياد و ماه نيمه شب طلوع مي كند.

zhr به معناي تعداد شهابي است كه در يك ساعت در آسماني تاريك و هنگامي كه كانون بارش در سرسو ناظر(بالاي سر) باشد ديده مي شود.

توسط زينب جنتي

تصور کنید یک شب چراغ‌های شهرهای بزرگ خاموش می‌شد. در آن‎صورت ستارگان به زیباترین شکل ممکن شهر را چراغانی می‌کردند. شکوه آسمان شب را بر فراز شهرهای لس‎آنجلس، سن‌فرانسیسکو و ریودوژانیرو ببینید.

 این سری عکس‌های «شهرهای تاریک» از تیری کوهن، واقعا شگفت‌آور است؛ نه تنها به این دلیل که به دقت، ستارگان آسمان شهرهای بزرگ را بدون ذره‌ای نور چراغ ترسیم می‌کند، بلکه از این جهت که این تصاویر به ما یاداوری می‌کنند که شهرنشین‌ها هر شب از تماشای چه نمایش بی‌نظیری محروم هستند.
کوهن برای گرفتن این عکس‌ها به مکان‌هایی با همان عرض جغرافیایی شهرها، اما در فاصله‌ای بسیار دور از آنها مسافرت کرد. در حالی که لس آنجلس، سن‌فرانسیسکو و ریو دو ژانیرو با مصرف چندین گیگاوات برق، شب را روشن‌تر از روز کرده‌اند، مکان‌هایی مثل پارک ملی جاشوا تری، صحرای موهاوی و آمازون کاملا تاریک‌ند. آسمان در این نقاط دقیقا به همان شکلی است که در همتاهای شهری آنها باید دیده می‌شد؛ ولی از آنجایی که زمین بر روی محور خودش می‌چرخد، تفاوت تنها در زمان دیده شدن هر منظره در آسمان است. کوهن از این آسمان‌ها عکاسی کرد و عکس‌ها را به نحوی با تعدادی از تصاویر شهرها ترکیب کرد که چنین به نظر برسد که تنها با ستاره‌ها روشن شده‌اند. نتیجه کار او چیزی است که در اینجا می بینید.
آیا می‌توانید زمانی را تصور کنید که هر شب یک نفر همه چراغ‌های شهر را خاموش می‌کرد تا ما بتوانیم به بالا نگاه کنیم و برای چند دقیقه از تماشای طبیعت فراموش‎شده آسمان لذت ببریم؟؟ مطمئنم این مناظر بسیاری از افراد را وا می‌داشت که بایستند و فکر کنند، و شاید بفهمند که چرا نیاکان ما این چنین مسحور آسمان بودند. به هر حال، احتمالا ستاره‌ها اولین الهام بخش افسانه‌ها و نخستین کشفیات علمی هم بوده‌اند.
اگر هرگز آسمان را اینگونه ندیده‌اید، به شما توصیه می‌کنم که حتما این کار را بکنید. به نواحی تاریک اطراف شهرتان بروید. نیازی به رفتن به پارک ملی کویر، کویر مصر یا بر فراز قله‏های مرتفع نیست. چند ده کیلومتر فاصله گرفتن از شهرهای بزرگ هم برای این کار کافی است. به شما قول خواهیم داد که با خاموش کردن چراغ‌ها، شما چراغ‌های درونتان را روشن می کنید.
و اگر هم آن قدر خوش شانس هستید که اکنون در پاریس باشید، می‌توانید بروید و نمایشگاه عکس‌های کوهن با نام Villes eteintes را ببینید.

توسط:کیانا طاهری

تلسکوپ فضایی هابل، کهکشان مارپیچی را کشف کرده که شبیه یک سوزن نقره ای است این کهکشان که IC 2233 نام گرفته یکی از مسطح ترین کهکشانهایی است که تا کنون شناسایی شده است.

فضاپیمای STEREO-B، یکی از دو تلسکوپ دوقلوی ناسا که برای رصد پشت خورشید به پشت خورشید رفته است، هم‎اکنون توانسته است زمین را در کنار خورشید به تصویر بکشد و نمای بهتری از منظومه زمین-خورشید ترسیم کند.

تلسکوپ‏های دوقلوی خورشیدی STEREO-A و STEREO-B هم‌اکنون در وضعیت 120 درجه‌ای نسبت به زمین و روی مدار زمین قرار دارند. تصاویر این دو تلسکوپ در ترکیب با تصاویر تلسکوپ دینامیک خورشیدی ناسا به دانشمندان امکان می‏دهد همزمان تمام سطح خورشید را زیرنظر داشته باشند و برای نخستین بار بتوانند از وقایعی که در پشت خورشید در حال وقوع است، آگاه شوند.
به زودی فضاپیمای STEREO-A نیز به موقعیتی خواهد رسید که بتواند زمین را در میدان دید خود ببیند.


     
منبع خبرآنلاين
توسط زينب جنتي                                             

سحابی حلزونی: سحابی حلزونی (هلیکس) که با نام NGC 7293 نیز شناخته می‌شود، نمایانگر ستاره در حال مرگی است که به عنوان یک سحابی سیاره‌نما شناخته می‌شود. سحابی حلزونی که در فاصله 650 سال نوری از زمین و در صورت فلکی دلو واقع شده است، سرنوشت آینده خورشید ما را به تصویر می‌کشد؛ سرنوشتی که طی آن انتظار می‌رود تا 5 میلیارد سال آینده خورشید نیز به یک سحابی سیاره‌ای مبدل شود. سحابی‌های سیاره‌نما نه سیاره، بلکه ستارگانی هم اندازه خورشید هستند که در انتهای عمر خود قرار دارند و سوخت آنها برای همجوشی هسته‌ای در حال اتمام است.

منع:www.tazehayenojoomi.ir
توسط:کیانا طاهری

فیلیپ بلاند از زمین شناسان دانشگاه کرتین در پرت استرالیا می‌گوید: «داستان ساترزمیل، به زیبایی نشان می‌دهد که وقتی می‌دانیم شهابسنگمان از کجای منظومه شمسی می‌آید، چه ارزش افزوده عظیمی به دست می‌آوریم».

منبع خبرآنلاين

توسط زينب جنتي

يكشنبه 3 دي : ساعت 22:30 عطارد در اقامت اول(آغاز حركت رجوعي)

چهارشنبه 6 دي : ساعت 00:49 ماه در اوج مداري با فاصله 406.098 كيلومتر از زمين

چهارشنبه 6 دي : ساعت 5:00 مقارنه ماه و مشتري با جدايي 0.9 درجه

جمعه 8 دي : ساعت 13:51 ماه بكامل

توسط زينب جنتي

دانشمندان معتقدند یک شهاب سنگ ویران کننده یا یک انفجار آتشفشانی مهیب موجب نابودی 90 درصد گونه های گیاهی و جانوری بر روی زمین نشده، بلکه یک میکروب کوچک عامل انقراض وسیع در 251 میلیون سال پیش بوده است.

  بر اساس نظریه غالب، انقراض گستره در پایان دوره پرمین به دلیل انفجار آتشفشانی در یک منطقه بسیار وسیع که سیبری امروزی است روی داده است و این انفجار موجب افزایش چشمگیر گازهای گلخانه ای بر روی زمین شد.

منبع خبرگزاری مهر

توسط زينب جنتي

خداوند حکیم جهت آسایش و آرامش بشر همه چیز را آماده نمود به گونه ای که ابتدا زمین و آسمانها را آفرید. و این کره خاکی را با حرکات متعددی که هر حرکت لازمه یک خاصیتی برای انسان و استفاده انسان قرار داد. حرکت وضعی را جهت شب و روز، حرکت انتقالی را جهت سال، و حرکتی سوم را قرار داد که بر اساس آن فصول بوجود می آیند.  محور دوران وضعی زمین نسبت به صفحه دورانش به دور خورشید مایل است، یعنی آنکه محور دوران زمین بر صفحه گردش زمین به دور خورشید از حالت قائم به اندازه 23.5 درجه انحراف دارد و با همین حالت به دور خورشید می چرخد.

از دید ما در روی زمین قرار داریم  خورشید مسیری را از بین صورت‌های فلکی مختلف طی می‌کند که دایره‌البروج نام دارد. در واقع حرکت خورشید در دایرة‌البروج ناشی از حرکت سالیانه زمین به دور خورشید است. و چون زمین حرکتش از غرب به شرق است، به نظر می‌رسد که خورشید و ستارگان در طی شبانه‌روز از شرق به غرب جابه‌جا می‌شوند. چون صفحه چرخش مدار زمین حول خورشید بر استوای زمین منطبق نیست و زاویه‌ای حدود 23.5 درجه می‌سازد، استوای سماوی که امتداد استوای زمین در فضا است نیز با دایرة‌البروج هم‌صفحه نیست و زاویه 5/23 درجه می‌سازد. این قضیه باعث بوجود آمدن فصول می گردد. استوای سماوی و دایرة‌البروج یکدیگر را در اول بهار که اعتدال بهاری است  و اعتدال پائیزی که اعدال پائیزی نام دارد  قطع می‌کنند که اعتدالین نامیده می‌شود. در روز اول بهار خورشید دقیقاً در شرق طلوع  و در غرب غروب می‌کند؛ اما هر چه به انتهای فصل بهار نزدیک می‌شویم، فاصله خورشید از استوای سماوی بیشتر می‌شود و نه تنها طول روز (فاصله بین طلوع تا غروب خورشید) بیشتر می‌شود، که محل طلوع خورشید کمی به سمت شمال تغییر می‌کند این فاصله در اول تیرماه که انقلاب تابستانی است، به اوج می‌رسد و نه‌ تنها طول روز به بیشترین مقدار خود در نیم‌کره شمالی می‌رسد، که خورشید از شمال ‌شرقی‌ ترین حالت ممکن طلوع می‌کند و در شمال‌غربی‌ ترین حالت ممکن غروب می‌کند. پس از آن، خورشید آرام ‌آرام به استوای سماوی نزدیک‌تر می‌شود در اول مهرماه مانند اول فروردین، خورشید دقیقا از شرق طلوع می‌کند، دقیقا در غرب غروب می‌کند و طول روز هم 12 ساعت است.

از این زمان است که خورشید به سمت جنوب استوای سماوی می‌رود و برای ساکنین نیمکره شمالی، روزها کوتاه‌تر می‌شود. و محل طلوع خورشید هر روز بیشتر به سمت جنوب منحرف می‌شود و طول روز کاهش می یابد. انحراف محور زمین در اول دی ماه که انقلاب زمستانی است، به اوج خود می‌رسد: خورشید از جنوب‌شرقی‌ترین حالت ممکن طلوع می‌کند، در جنوب‌غربی‌ترین حالت ممکن غروب می‌کند و طول روز هم به کمترین مقدار خود می‌رسد. در ظهر اول دیماه، ارتفاع خورشید در آسمان به کمترین مقدار خود می‌رسد. در این زمان، زمین کمترین مقدار نور و گرما را از خورشید دریافت می‌کند و این آغاز فصل زمستان در نیمکره شمالی است. و چون خورشید کوتاه ‌ترین مسیر را بر فراز افق طی می‌کند، بنا براین در این شب که شب انقلاب زمستانی است  طول شب (فاصله غروب امروز تا طلوع خورشید در روز بعد) به بیشترین مقدار خود می‌رسد و طولانی ترین شب سال (یلدا یا چله)خواهد بود. نکته قابل توجه اینکه طول شب یلدا در مناطق مختلف کره زمین متفاوت است. مثلا در تهران این مقدار حدود 14 ساعت و 17 دقیقه است و هر چه به شهرهای شمالی (با عرض جغرافیایی بالاتر) برویم، مقدار آن افزایش می‌یابد. در ایران بیشترین طول شب یلدا در شمال غرب و شهرهایی مانند ماکو در آذربایجان غربی و پارس‌آباد (در شمال استان اردبیل) با 14 ساعت و 39 دقیقه می باشد. و هرچه به استوا نزدیک‌ تر شویم، طول شب یلدا کوتاه ‌تر می‌شود تا جایی ‌که در استوا، این مقدار به 12 ساعت می‌رسد. استوا، تنها جایی از زمین است که طول شب و روز در هر زمان از سال برابر 12 ساعت است. و اگر از استوا به نیم‌کره جنوبی برویم، اوضاع دقیقا برعکس می‌شود. اول دی در نیم‌کره شمالی که انقلاب زمستانی است، در نیم‌کره جنوبی اول تابستان و طولانی‌ترین روز سال است. هرچه عرض جغرافیایی جنوبی‌تر باشد ، طول روز طولانی‌تر می باشد، این زمان  روزطولانی قطبی در قطب جنوب و شب طولانی قطبی در قطب جنوب خواهد بود.

منبع مركز پژوهش هاي فلكي

توسط زينب جنتي

این نگاره منحصر به فرد از خورشیدگرفتگی کلی ماه قبل که ترکیبی از تصاویر زمینی و چشم‌انداز ماهواره‌های Proba-2 و SOHO است؛ به نظر می‌رسد خورشید همچون چشمی آسمانی به دقت ما و حرکاتمان را بر روی زمین زیر نظر گرفته است.
به گزارش آژانس فضایی اروپا، مردمک رنگی این چشم تصویر قرص خورشید از نگاه ماهواره Proba-2 آژانس فضایی اروپا در لحظاتی است که از دید ناظر زمینی، خورشیدگرفتگی کلی بر روی زمین در حال وقوع بود. تصاویر مورد استفاده برای تهیه این بخش عکس، توسط دوربین SWAP این ماهواره گرفته شده است که به مطالعه خورشید در نور فرابنفش می‌پردازد.
برای ایجاد تمایز میان عوارض و خصوصیات فراوان موجود در سطح خورشید و اطراف آن، به خصوص برای نشان دادن شدت‌های مختلف نواحی طوفانی فعال خورشید، رنگ‌های عکس دستکاری شده‌اند.
نواحی آبی تیره عکس نشان‌دهنده لکه‌های خورشیدی به همراه گروهی از خطوط میدان مغناطیسی هستند که از سطح خورشید به سمت بیرون قوس برداشته‌اند. لکه‌های خورشیدی ردپاهای برخی از زبانه‌های عظیم خورشیدی و فوران جرم تاج خورشیدی هستند که گاه و بیگاه به سوی زمین پرتاب می‌شوند.

عنبیه آبی این چشم ترکیبی از صدها پرتو نور سفید است که در روز 13 نوامبر / 23 آبان و طی دو دقیقه خورشیدگرفتگی کلی، به طور پیوسته از شمال استرالیا گرفته شده است. مشاهده فواصل بسیار نزدیک سطح خورشید در نور مرئی از روی زمین، تنها طی خورشیدگرفتگی امکان‌پذیر است؛ زمانی‌که قرص خورشید موقتا توسط ماه پوشانده می‌شود و برای مدت کوتاهی باعث آشکار شدن جو خورشید یا تاج خورشیدی می‌شود.
حلقه‌های خطوط میدان مغناطیسی به وضوح در تصاویر نور سفید دیده می‌شوند. زمانی‌که بادهای خورشیدی این عارضه‌ها را به درون فضا می‌دمند؛ رد آنها در تصاویر میدان گسترده ماهواره SOHO ثبت می‌شود.
پیوند میان تصاویر زمینی و فضایی فرصت بی‌نظیری ایجاد می‌کند که بتوان نواحی جو خورشید -که مشاهده آنها بسیار دشوار است و تنها در لحظات زودگذر خورشیدگرفتگی کلی قابل دیدن هستند- را با عارضه‌های مشهور قرص خورشید و محیط گسترده‌تر اطراف آن پیوند داد.
این تصویر همچنین به ما یادآوری می‌کند حتی با وجود اینکه نیمکره شمالی سیاره ما این هفته به نقطه انقلاب زمستانی خود می‌رسد؛ اما خورشید کماکان بسیار فعال است و محیط مغناطیسی آن با چشم بر هم زدنی تغییر می‌کند.

منبع خبرگزاري مهر

توسط زينب جنتي

این روز ها که ما ایرانیان داریم خودمون رو برای جشن باستانی یلدا آماده می کنیم خبری با عنوان سه روز تاریکی زمین سر و صدایی در دنیا به پا کرده است.در همین خصوص احمد دالکی، پدر علم نجوم ایران گفت:  تقویم مایا در 21 دسامبر تمام می شود اما به معنی تمام شدن جهان و زندگی نیست مثل این است که ما می گوییم در آخر زمستان سال ها تمام می شود ولی فردا که اول فروردین است سال جدید آغاز شده و جهان زندگی دوباره ادامه خواهد یافت.

وی افزود: پیشگوهای بی پایه و اساس مایاها که تاکنون به وقوع نپیوسته می تواند دلیل محکمی ار دروغ بودن این خبر باشد به طوری که مایا از 5 قرن گذشته، پيشگویی هایی مانند پایان جهان در سال 2000 كرده که تا کنون هیچ کدام صحت نداشته است. دالکی اظهار داشت: این ادعا خبری غیر علمی بي پایه و اساس است به گونه ای دانشمندان جهان که در زمینه نجوم و کیهان شناسی فعال هستند آن را تکذیب و دروغ بودن آن را تاکید کرده اند اما بسیاری از رسانه های غربی با ساخت فیلم ها و نوشتن کتاب هایی در این زمینه به این خبر بی پایه و اساس دامن زده اند و این گونه کتاب ها و فیلم ها خریداران خاص خود را دارند و خریداران آنها افرادی هستند که به مسائل علمی تخیلی بسیار معتقد هستند.

دالکی تاکید کرد: یکی از دلایل ویرانی جهان اثبات یک شهاب سنگ با زمین است که همه ما منجمان می دانیم زمین دائماً مورد برخورد قرار می گیرد و در سال شاهد برخورد سه هزار سنگ آسمانی کوچک با زمین هستیم اما این سنگ ها به حدی کوچک هستند که نمی توانند به زمین آسیب برسانند.

وی اظهار داشت: با صراحت کامل به عنوان پدر علم نجوم آماتوری ایران اعلام می کنم این خبر صحت ندارد و دارای پایه و اساس علمی نمی باشد. بر اساس این گزارش ناسا نیز اعلام کرده این خبر دروغی بیش نیست و در حال حاضر طوفان های خورشیدی آن قدر هم فعال نیست که بتواند حیات زمین را به خطر بیندازد زیرا خورشید در بیشترین طوفان های خود که آتش به سمت زمین پرتاب می کرد به زمین آسیبی نرساند.

درباره هم تراز و در یک خط قرار گرفتن تمامی سیارات در منظومه شمسی نیز اعلام شده خورشید به اندازه ای پرجرم، بزرگ و قدرتمند است که حتی اگر همه سیارات منظومه شمسی هم در یک طرف خورشیدی قرار بگیرند باز هم آسیبی به خورشید نخواهد رسید در منظومه شمسی مشکلی به وجود نخواهد آمد.

در همين رابطه ناسا می گوید؛ زمین تاکنون 4 میلیارد سال حیات خود را ادامه داده و این زندگی همچنان ادامه خواهد داشت و هیچ خطری زمین را تهدید نخواهد کرد.

در این راستا نظریه ای با عنوان تغییر قطب های زمین بیان شد كه قرار است در این تاریخ زمین به دور هسته خودش 180 درجه چرخش داشته باشد و رسانه ها و مراکز علمی و معتبر دنیا تاکید کردند واژگونی و چرخش زمین در یک روز امری محال و غیر ممکن است و این تغییر به صورت آهسته و آرام در صدها میلیون ها سال پیش اتفاق افتاده است.

بین چرخش و قطبین مغناطیسی زمین ارتباطی مستقیم وجود دارد که به طور متوسط 400 هزار سال به وقوع پیوستن واژگونی زمین زمان می خواهد و این اتفاق که به آهستگی صورت می پذیرد نمی تواند بر روی حیات زمین تاثیر و خطرناک باشد.

در واقع حقیقت این است که انتشار این اخبار به این صورت بوده که افراد یا فردی که این متن را از صفحه ناسا ترجمه کرده خواسته یا ناخواسته خط آخر آن که تکذیبیه ناسا بود را ترجمه نکرده و به این شایعه دامن زده است.

منبع باشگاه خبرنگاران

توسط زينب جنتي

در شامگاه روز شنبه 25 آذر ماه میتوانید همنشینی ماه و سیاره مریخ را در افق جنوب غربی مشاهده کنید . فاصله جدائی ظاهری این دو جرم آسمانی از یکدیگر 5/7 درجه خواهد بود . 

.

به گزارش تازه هاي نجومي به نقل از خبرآنلاين ناسا از دقیق‌ترین نقشه‌ای که تاکنون از میدان جاذبه ماه تهیه شده است، رونمایی کرد. این نقشه، بیشترین جزئیات را در بین تمام نقشه‌های تهیه شده از کل اجسام منظومه شمسی دارد، حتی بیشتر از زمین.

به گزارش نیچر، تحلیل این داده‌های گرانشی نشان می‌دهد که پوسته ماه بین 34 تا 43 کیلومتر پهنا دارد، که تقریبا 20 کیلومتر کمتر از آن چیزی است که در دوران ماموریت‌های آپولو تصور می‌شد. همچنین چگالی پوسته ماه کمتر از آن چیزی است که پیش از این تصور می‌شد و می‌تواند ترکیب اولیه‌ای مشابه زمین داشته باشد. این نتیجه‌گیری به خوبی با نظریه‌های جدید در مورد این که ماه در اثر برخورد جسمی بزرگ به زمین در حدود 4.5 میلیارد سال پیش شکل گرفت و به همین دلیل در ماه و زمین می‌توان ترکیبات مشابهی از عناصر را یافت، انطباق دارد.
نقشه‌های گرانشی تاکنون رگه‌هایی از سنگ آذرین (خطوط باریک صاف از ماگمای منجمد شده) را به همراه تمرکز‌های جرمی دایروی آشکار کرده‌اند، که نشانه‌های محوی از محل برخوردهای باستانی است.
نتایج این پروژه به تازگی در گردهمایی اتحادیه زمین شناسی امریکا در سان فرانسیسکو اعلام شده است. این داده‌ها توسط دو ماهواره دوقلو با نام‌های مستعار Ebb و Flow تهیه شده‌اند. این دو ماهواره از اول ژانویه 2012 / 10 دی 1390 به دنبال هم به دور ماه می‌چرخند و سیگنال‌های رادیویی به هم می‌فرستند. از تغییرات در موقعیت نسبی آنها برای محاسبه شتاب و کاهش سرعت جزئی ناشی از نوسانات میدان جاذبه‌ای ماه استفاده می‌شود.
این گروه تحلیل‌های پیچیده‌تر مورد نیاز برای روشن کردن ساختار داخلی پیچیده‌تر ماه (منجمله هسته آن) را منتشر نکرده‌است. این ماموریت هم‌اکنون در آخرین روزهای فاز تمدید شده به سر می‎برد که طی آن ماهواره‌ها در مدار 23 کیلومتری سطح ماه می‌چرخند و درنهایت، روز 17 دسامبر/ 27 آذر ماه امسال در برخورد هدایت‎شده به سطح ماه به پایان خواهد رسید.

توسط:کیانا طاهری

منبع:tazehayenojoomi.ir

در مقابل یک پس­ زمینه­ ی مشهور از ستارگان و کهکشانها، تعدادی از درختان غیرعادی زمینی قرارگرفته­ اند. این درختان که با نام درختان تیردان شناخته­ شده­ اند، در واقع گیاهان آلوئه­ی پرآبی هستند که می توانند در ابعاد و اندازه­های درختان رشد کنند. نام درخت تیردان از کارایی تاریخی شاخه­ های توخالی این گیاهان به عنوان نگهدارنده­ ی ناوک یا تیر گرفته­شده­ است. تصویر بالا از این درختان، که عمدتاً در آفریقای جنوبی یافت می­شوند، یک تصویر ترکیبی از 16 نوردهی است که در «جنگل درختان تیردان» واقع در جنوب نامیبیا گرفته شده. سنّ برخی از بلندترین درختان تیردان در این پارک حدود 300 سال تخمین زده می شود. در پشت درختان نورهای شهر کوچک کیتمانشوپ در نامیبیا دیده می­شود. در دوردست، در سراسر پس­ زمینه­ ی تصویر، نوار مرکزی با شکوه کهکشان راه شیری ما خمیده­شده است. حتی در فاصله دورتر، در سمت چپ تصویر، ابرهای کوچک و بزرگ ماژلانی قابل مشاهده­اند؛ این قمرهای کهکشانی کوچکتر از کهکشان راه شیری از اجرام برجسته در آسمان نیمکره جنوبی زمین هستند.

این هفته سیارات زهره، مشتری، زحل و عطارد هر کدام به نحوی در آسمان خودنمایی میکنند. مشتری به حالت مقابله و عطارد به بیشترین کشیدگی خود می رسد. ماه به حالت تربیع آخر می رسد. شهاب های بارش جوزایی کم کم در آسمان نمایان می شوند. هر کدام در ادامه توضیح داده شده اند.

شنبه ۱۱ آذر

این هفته سیاره زهره با قدر ۳/۹- آسمان صبحگاهی را درخشان میکند. همراه با زهره دو سیاره زحل و عطارد نیز خودنمایی میکند و این ۳ سیاره در امتداد یک خط در افق شرقی قابل رویت هستند.

یک‌شنبه ۱۲ آذر

امشب مشتری به حالت مقابله می رسد. هنگام غروب خورشید از افق شرقی طلوع کرده و نمی شب در جنوب آسمان در بیشترین ارتفاع خود قرار دارد. سیاره غول پیکیر با قدر ۲/۸- به غیر از زهره و ماه، درخشان ترین جرم آسمان امشب است. حضور مشتری در کنار الدبران (آلفای صورت فلکی ثور) و خوشه زیبای پروین، زیبایی افق شرقی را دوچندان کرده است.

دوشنبه ۱۳ آذر

با اینکه سیاره زحل یک ماه پیش در حالت کقابله بود، ولی همچنان در افق شرقی و در آسمان صبحگاهی می درخشد. سیاره حلقه دار با قدر ۰/۷ بالاتر از زهره و در سمت راست آن نمایان است.

سه‌شنبه ۱۴ آذر

امروز عطارد در ۲۱ درجه غربی خورشید قرار دارد و به بیشترین کشیدگی خود خواهد رسید. تقریبا دو ساعت قبل طلوع خورشید،طلوع کرده و ۳۰ دقیقه قبل از طلوع خورشی، تقریبا در ارتفاع ۱۲ درجه ای از افق جنوب شرقی قرار خواهد گرفت و با قدر ۰/۵- خواهد درخشید و به اندازه کافی درخشان هست تا با چشم غیر مسلح دیده شود. برای یافتن عطارد، زهره راهنمای خوبی است.

چهارشنبه ۱۵ آذر

با اینکه بارش شهابی جوزایی هفته بعد به اوج فعالیت خود خواهد رسید، همچنان می توانید شهاب های متعلق به این بارش را ببینیند. کانون این بارش در صورت فلکی جوزا قرار دارد.

پنج‌شنبه ۱۶ آذر

امشب ساعت ۱۹ ماه به تربیع آخر می رسد و بعد از نیمه شب از افق شرقی طلوع کرده و قبل از طلوع خورشید در جنوب آسمان در بیشترین ارتفاع خود قرار دارد.

جمعه ۱۷ آذر

در موقعی از سال قرار داریم که کهکشان آندرومدا برای عرض های جغرافیایی میانی نیمکره شمالی، در اوایل شب تقریبا در سمت الراس (بالای سر) ما قرار دارد. عرض جغرافیایی تبریز تقریبا ۳۸ درجه میباشد، در عرض جغرافیایی ۴۱ درجه کهکشان آندرومدا دقیقا در سمت الراس قابل رصد است.

توسط:کیانا طاهری

شنبه 18 آذر :  اوج بارش شهابي تكشاخي با ZHR:2 متغيير. اين بارش از 7 تا 27 آذر فعال است.

دوشنبه 20  آذر : ساعت 4:00 گذر ماه از كنار زحل

سه شنبه 21 آذر : ساعت 5:20 گذر ماه از كنار زهره

چهارشنبه 22 آذر : ساعت 6:00 مشاهده هلال آخر محرم 1434 با چشم غير مسلح

چهارشنبه 22 آذر : ساعت 6:9 آغاز اختفاي امگا-1 عقرب با ماه. قدر ستاره 3.9

چهارشنبه 22 آذر : ساعت 6:10 مقارنه ماه وعطارد

چهارشنبه 22 آذر : ساعت 6:26 آغاز اختفاي امگا-3 عقرب با ماه. قدر ستاره 4.3

پنجشنبه 23 آذر : ساعت 2:42 ماه در حضيض مداري با فاصله ي 357.75 كيلومتر از زمين

جمعه 24 آذر : ساعت 16:52 مشاهده هلال اول ماه صفر با چشم غير مسلح

جمعه 24 آذر : ساعت 3:00 اوج بارش شهابي جوزايي با ZHR:120 متغيير . اين بارش از 14 تا 27 آذر فعال است.

توسط زينب جنتي