ستارگان گاهی در میان هرجومرج و آشفتگی متولد میشوند. حدود 3 میلیون سال پیش در کهکشان همسایه M33، گرههای متراکم داخلی مثل قارچ درون ابر بزرگی از گاز سبز شدند که توسط نیروی گرانش درهم فروریختند تا به شکل ستاره درآیند. اما NGC 604 آنقدر بزرگ بود که میتوانست ستارههای کافی برای ایجاد یک خوشهی کروی را شکل دهد. بسیاری از ستاره های جوان این ابر در تصویر بالا از تلسکوپ فضایی هابل، همراه با آنچه که از ابر گازی اولیه باقی مانده است، قابل مشاهده هستند. برخی از ستارگان که بسیار عظیم بودند، تا کنون تکامل یافته و در یک ابرنواختر منفجر شدهاند. تابش نور درخشانترین ستارگانی که باقیماندهاند، آنچنان پرانرژی است که این ستارگان توانستهاند یکی از بزرگترین ابرهای هیدروژن یونیزه شدهی شناخته شده را ایجاد کنند؛ ابری که قابل قیاس با سحابی رتیل در ابر ماژلانی بزرگ، همسایهی نزدیک کهکشان راه شیری، است.

ادامه مطلب
.: Design By LYRA :.
