ستارگان گاهی در میان هرج­و­مرج و آشفتگی متولد می­شوند. حدود 3 میلیون سال پیش در کهکشان همسایه M33، گره­های متراکم داخلی مثل قارچ درون ابر بزرگی از گاز سبز شدند که توسط نیروی گرانش درهم فروریختند تا به شکل ستاره درآیند. اما NGC 604  آن­قدر بزرگ بود که می­توانست ستاره­های کافی برای ایجاد یک خوشه­ی کروی را شکل دهد. بسیاری از ستاره های جوان این ابر در تصویر بالا از تلسکوپ فضایی هابل، همراه با آنچه که از ابر گازی اولیه باقی مانده است، قابل مشاهده هستند. برخی از ستارگان که بسیار عظیم بودند، تا کنون تکامل یافته و در یک ابرنواختر منفجر شده­اند. تابش نور درخشان­ترین ستارگانی که باقی­مانده­اند، آن­چنان پرانرژی است که این ستارگان توانسته­اند یکی از بزرگترین ابرهای هیدروژن یونیزه شده­ی شناخته شده را ایجاد کنند؛ ابری که قابل قیاس با سحابی رتیل در ابر ماژلانی بزرگ، همسایه­ی نزدیک کهکشان راه شیری، است.


ادامه مطلب