عبور سیاره فراخورشیدی از مقابل ستاره ای در دوردست باعث خم شدن نور ستاره به واسطه گرانش آن و درخشش مختصری از ستاره پس زمینه می شود. دانشمندان با استفاده از ریز همگرایی گرانشی قادر به جستجوی سیارات فراخورشیدی تاریک و دور هستند. اعتبار انیمیشن: exoplanets.nasa این تصویر پیوستگی نزدیک بین نزدیک ترین ستاره به خورشید ما، پروکسیما قنطورس (Proxima Centauri) و ستاره ای دور در پسِ زمینه ی آن را نشان می دهد. میدان گرانشی پروکسیما قنطورس فضای اطراف آن را پیچ و تاب داده است. این اثر عدسی گرانشی، فضا را مانند یک آینه ناهموار می کند [ترکیب بخش های محدب و مقعر برای رسیدن به تصویری ناهموار]، که سبب خم شدن مسیر نور ستاره پس زمینه می شود. نتیجه این است که، موقعیت ظاهری ستاره در طول عبور نور آن از کنار پروکسیما قنطورس کمی تغییر خواهد کرد و اگر حول آن سیاره ای در حال چرخش باشد موقعیت ظاهری ستاره بیشتر منحرف خواهد شد. مطالعات Microlensing نشان می دهد؛ احتمالا رایج ترین سیارات بیرونی جرمی مشابه جرم نپتون را دارند. خوشه کروی M22 و یک شیء مشکوک به کوتوله ی قهوه ای، که از مقابل ستاره ای در منطقه برآمدگی کهکشان عبور می کند و نور ستاره را با گرانش خود خم می کند که بالطبع این خمیدگی باعث درخشش لحظه ایی ستاره پس زمینه می شود.![]()

ادامه مطلب
.: Design By LYRA :.
