انجمن نجوم لیرا
انحرافات

  فرضیه شکست رشته های نور امروزه برای نوری که از سراسر کیهان عبور می‌کند به اثبات رسیده است. نور کهکشان های بسیار دور دست هنگام عبور از کنار نواحی بسیار پرجرم، مانند خوشه های کهکشانی غول پیکر و یا کهکشان بسیار بزرگ، به وضوح دچار شکستگی می شود.

 

 نقطه زمینه ای نور به شکل یک قوس محو می شود. به این دلیل که این وضعیت شباهت زیادی به کارکرد عدسی دارد، به این پدیده «عدسی گرانشی» یا «همگرایی گرانشی» گفته می شود. چنانچه کهکشان حاضر در زمینه خود درست پشت یک جرم مزاحم سنگین قرار گرفته باشد، نور برآمده از آن به شکل یک دایره کامل تحت تاثیر قرار می‌گیرد که به «حلقه اینشتین» معروف است. 

نظریه های تاثیر گذار در علم نجوم، نظریه نسبیت عام، صفحه 107

 

اعتبار تصویر: esa

 

اعتبار انیمیشن: svs.gsfc.nasa

 

   ریزهمگرایی گرانشی (Gravitational microlensing) پدیده‌ای نجومی بر اساس همگرایی گرانشی است که با آن می‌توان اجرام نجومی را، مستقل از نوری که از آن‌ها تابیده می‌شود، شناسایی کرد.

 

با روش‌های رصدی عادی تنها می‌توان اجرام بسیار پرنور مانند ستاره‌ها را آشکار کرد، ولی با «ریزهمگرایی گرانشی» می‌توان اجرام کم‌نور یا حتی تاریک را هم رصد کرد. 

en.wikipedia

 

اعتبار تصویر: noao

 

   QSO 2237+0305 (صلیب آینشتین) یک اختروش متاثر از همگرایی گرانشی است که مستقیم پشت ZW 2237+030 (عدسی Huchra)  قرار می‌گیرد و به دلیل همگرایی گرانشی قوی، چهار تصویر از یک اختروش به نمایش در می آید.

 

اعتبار تصویر: hubblesite


ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۹ ساعت ۱:۲ ق.ظ توسط |