apod.nasa :اعتبار تصویر مفهوم «اکنون» به چیزهایی اشاره میکند که در نزدیکی ما هستند نه به چیزهایی که از ما دور هستند. «اکنونِ» ما در کلّ کیهان گسترده نشده است. مثل حبابی در پیرامون ماست. این حباب چه وسعتی دارد؟ این به دقتِ ما در اندازه گرفتن زمان بستگی دارد. اگر دقت ما در حد نانو ثانیه باشد، اکنون فقط چند متر تعریف میشود، اگر در حد چند هزارم ثانیه باشد، هزاران کیلومتر تعریف میشود. ما آدمیان با کلّی تلاش و دقت شاید بتوانیم دهم ثانیه را تشخیص بدهیم، پس وقتی از اکنون به مثابه لحظه ای مشترک بین همه ما صحبت کنیم، به سادگی می توانیم کلّ سیاره خود را یک حباب واحد بدانیم. این تقریباً حداکثرِ توانایی ماست. گذشته ما وجود دارد: تمام وقایعی که پیش از آنچه اکنون میتوانیم مشاهده کنیم رخ داده اند. آینده ما وجود دارد: وقایعی که بعد از لحظه ای که در آن اینجا و اکنون را میبینیم رخ خواهد داد. بین این گذشته و آینده وقفه ای هست که نه گذشته است و نه آینده و هنوز مدتی دارد: پانزده دقیقه در مریخ، هشت سال در پراکسیما بی، میلیون ها سال در کهکشان آندرومیدا. این اکنونِ گسترش یافته است. شاید بزرگ ترین و عجیب ترین کشف آینشتاین همین باشد. این باور که یک اکنونِ تعریف شده در سراسر کیهان وجود دارد یک توهم است، قیاسی از تجربه خودمان که قیاسی مجاز نیست. مثل نقطه تماس رنگین کمان و جنگل است. فکر میکنیم آن را می بینیم ولی اگر به جست و جویش برویم، آن جا نیست. اگر در فضای بین سیارات بپرسم «آیا آن دو سنگ در ارتفاع یکسانی هستند؟»، پاسخ صحیح این است: «این پرسش معنی ندارد چون مفهوم واحدی برای عبارت "در یک ارتفاع" در سراسرِ عالم وجود ندارد». اگر بپرسم که دو واقعه، یکی روی زمین و دیگری روی پراکسیما بی، «در یک زمان» اتفاق میافتند یا نه، پاسخ صحیح این است: «این پرسش معنی ندارد چون مفهوم واحدی برای عبارتِ "در یک زمان" را نمی توان برای کلّ عالم تعریف کرد». «اکنونِ عالم» معنی ندارد. نظم زمان، بخش ۱: فروپاشی زمان، پایان اکنون، صفحه ۳۳
ادامه مطلب
.: Design By LYRA :.
